Ξεπλυμένο πράσινο

της Χριστίνας Μαζαράκη

Πρόσεχε πώς θα με βάλεις να με πλύνεις.
Μέχρι και στο πλυντήριο δύσκολη.
Ασπρόμαυρα μόνο.
Μακριά τα χρωματιστά.
Κινδυνεύω να γίνω κανένα ξεπλυμένο πράσινο.
Κινδυνεύεις να γίνεις μαύρο.
Τουλάχιστον, εγώ θα φοριέμαι, μου λες.
Όλο λες.
Ποιος θέλει να ξεκινάει τη μέρα του με αυτό το απαίσιο ξέπλυμα.
Έχει ρίσκο το ασπρόμαυρο.
Ναι, σιγά.
Τα πετάς και παίρνεις άλλα.
Πιο φαντεζί. Πιο μοδάτα.
Όλα στο «πιο».
Ασπρόμαυρες μόνο κάλτσες και στον υπολογιστή
φιλμ νουάρ.
Κλείνω τα μάτια και ονειρεύομαι.
Ασπρόμαυρα.
Πάλι.
Τι να πεις.
Μόνο πορτοκαλί, ξέρεις που.
Και δεν το βάφω, μάλλον για να λατρεύω να το μισώ.
Περίεργα πράγματα.
Οι οδηγίες χρήσης μου, ότι ενδείκνυμαι να κρεμιέμαι και από καρφιά.
Χρυσά εγώ θέλω μόνο.
Αυτά που δεν αξίζουν καμια θυσία.
Και μετά σύρτα με ηδονή σε όλη μου την πλάτη.
Φοράω εξώπλατο.
Ποιος είσαι?
Α, ναι.
Ο «κανείς».
Άκου, την αγαπημένη μου σκηνή.
Άντε πάλι β΄ενικό.
Τι λέει ο γυαλάκιας που απευθύνομαι στον κανέναν;
Δε θα μάθουμε ποτέ. Τον σκότωσα και αυτόν.
Κάθομαι γυμνή στον καθρέφτη και μου μιλάω.
Το είδωλο απέναντι απλώς επαναλαμβάνει.
Βαρετό.
Απάντα, αναθεματισμένο.
Το λυπάμαι.
Σου καθαρίζω τα χέρια προσεκτικά και σε παρατηρώ να μου βγάζεις τα μάτια.
Φοβάσαι να χρησιμοποιήσεις τα δικά σου.
Φαντάζεσαι να δεις το μέσα σου;
Γι’αυτό. Βγάλε τα δικά μου.
Πάλι β΄ενικό. Νταλαβέρια με το τίποτα.
Το ότι καθάρισα τα χέρια του δημίου μου, θεωρείται αυτοκτονία;
Νομίζω άκουσα να με φωνάζουν «Οιδίποδα».
Κρίμα.
Πάντα πίστευα ότι μου ταίριαζε καλύτερα ο Φάουστ.
Ουπς.
Γδαρμένη πλάτη,
μάτια βγαλμένα,
και χωρίς ψυχή.
Εντάξει, αναφέρονται στις αντενδείξεις του ξεπλυμένου πράσινου.
Α, ναι πώς παρέλειψα να πω ότι με έπλυναν με χρωματιστά, έγινα ξεθωριασμένο πράσινο και με φόρεσα.
Αλλά κατέβασα τα σκουπίδια το πρωί.
Ο επόμενος, παρακαλώ.

 

Ετικέτες: ,

Related Posts

Χριστίνα Μαζαράκη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

26 shares

See You In FB