Κουράστηκα

της Φανής Μιχαήλ

Βλέπω πολλά, ακούω πολλά, καταλαβαίνω πολλά, προαισθάνομαι πολλά και νιώθω ακόμα πιο πολλά. Νιώθω στριμωγμένη, νιώθω παράξενη, νιώθω ότι δεν ανήκω κάπου και κυρίως νιώθω κουρασμένη. Κουράστηκα να βλέπω και να ακούω τα πάντα γύρω μου. Κουράστηκα να βλέπω ανθρώπους να κουράζονται. Κουράστηκα να βλέπω ανθρώπους να μην κουράζονται, να μην προσπαθούν, να βαριούνται.

Κουράστηκα να ακούω μια μόνιμη γκρίνια για όλα, να βλέπω και να νιώθω μια μόνιμη μιζέρια σε όλα. Με κούρασε όλη η νοοτροπία της γενιάς μου, αφού δε μου κάθεται κάτι θα το αφήσω να μη μου κάτσει. Αλήθεια, όλα βολικά σας έρχονται εσάς; Δηλαδή μόνο εμένα και κάτι γνωστών μου δε μας έχουν έρθει βολικά όλα και συνεχίζουμε να προσπαθούμε και να πεισμώνουμε και να σφίγγουμε το λουρί και να συνεχίζουμε να παλεύουμε; Κουράστηκα να βλέπω αδιαφορία γύρω μου, να βλέπω ρατσισμό, να βλέπω θυμό και μέσα σε αυτόν αναισθησία. Κουράστηκα να βλέπω τους πάντες να τα παρατάνε και να αφήνονται, να ρουτινιάζουν και να μην προσπαθούν για τίποτα, να βαλτώνουν και μαζί με αυτούς να βαλτώνουν οι δουλειές τους, οι σχέσεις τους, οι ζωές τους και κυρίως οι ίδιοι.

Κουράστηκα να λέω και να νιώθω τη λέξη «κουράστηκα». Δε θέλω να με απογοητεύουν πια οι άλλοι γύρω μου σε αυτό το κομμάτι, θέλω να ξαναδώ όλους μας να ξαναπροσπαθούμε, να ξανανιώθουμε, να ξανακαταλαβαίνουμε, να ξαναείμαστε άνθρωποι. Τι στο καλό, που είναι κρυμμένοι όλοι οι έξυπνοι άνθρωποι που γνώρισα τόσα χρόνια, τι τους αποχαύνωσε τόσο πολύ και το μόνο που τους έχει μείνει είναι η γκρίνια και ο θυμός; Που πήγε το χιούμορ μας και η ευχάριστη διάθεση μας; Που πήγε η αισιοδοξία μας και η χαμένη μας αθωότητα;

Βγαίνω έξω και βλέπω ανθρώπους να μη μιλάνε, να μην κοιτάζονται, να μη βλέπουν, να ασχολούνται με όλα και ταυτόχρονα με τίποτα. Ξέρετε τι με τρομάζει περισσότερο; Αυτό το μόνιμο κενό στο βλέμμα τους, αυτό το παγωμένο, παραδομένο απόλυτο κενό, επειδή πιστεύω ότι το βλέμμα είναι η ταυτότητα της ψυχής μας. Προσωπικά, τρομάζω όταν βλέπω τέτοια βλέμματα, επειδή φανερώνουν παραδομένες και κενές ψυχές. Περισσότερο απ’ όλα με τρομάζει ότι δε γίνεται καμία προσπάθεια να αλλάξει αυτό το κενό και αυτή η παραίτηση.

Μόνο εμένα με κουράζει όλη αυτή η παραίτηση και η ενασχόληση με τα εντελώς επιφανειακά πράγματα; Με το τι θα πουν οι άλλοι για σένα και τι πιστεύουν για σένα. Με το τι πιστεύεις εσύ για σένα δεν σε νοιάζει; Σου αρέσει να είσαι κενός και παραδομένος εντελώς. Και στην τελική, κουράστηκα να σε βλέπω να μοιάζεις με όλους τους άλλους. Να μην προσπαθείς και να μη θέλεις να συνεχίσεις, να μένεις στάσιμος, όχι σταθερός, αλλά στάσιμος και κολλημένος σε οτιδήποτε εσύ θεωρείς ασφάλεια.

Δε χρειάζεται να τα φέρεις όλα ανάποδα, αλλά κάνε κάτι για να ξανακυλήσει κάπως η ρόδα της ζωής σου. Ξαναδές τους δικούς σου ανθρώπους, ξαναπιάσε τη σχέση σας για να θυμηθείς γιατί επέλεξες να τους έχεις δίπλα σου, ασχολήσου δημιουργικά με τη δουλειά σου και όχι μηχανικά, κάνε κάτι τέλος πάντων. 

Τα ίδια ακριβώς λέω και στον εαυτό μου, πιο ωμά και βίαια, βέβαια, επειδή έτσι θέλω εγώ, όπως θα έλεγε και μια φίλη μου κι ευτυχώς σε μένα πιάνει. Ευτυχώς, με κουράζουν αρκετά οι άλλοι και δε με κουράζω εγώ. Και όταν βλέπω ανθρώπους να κάνουν όλα αυτά που ζητάω από όλους μας, επειδή εννοείται ότι υπάρχουν και εξαιρέσεις, το πώς χαίρομαι δε λέγεται.

Είμαστε στην καλύτερη ηλικία για να μην κουραζόμαστε, για να προσπαθούμε, για να πέφτουμε και να ξανασηκωνόμαστε και δε χρειάζεται τίποτα άλλο, παρά μόνο η θέληση και η προσπάθεια για να το κάνουμε. Θέλω να ξεκουραστώ από όλο αυτό το εκνευριστικό συναίσθημα κούρασης που νιώθω καθημερινά.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Φανή Μιχαήλ
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

180 shares

See You In FB