Κουράστηκα να πονάω

της Δέσποινας Μπακογιάννη

Πάει ένας μήνας από τότε που με άφησες. Ένας μήνας, μα μοιάζει με έναν ολόκληρο αιώνα. Ομολογώ πως είναι η πρώτη φορά που μένουμε μακριά ο ένας απ’τον άλλον για τόσο καιρό, είναι η πρώτη φορά που τόσο καιρό δεν φίλησα τα όμορφα χείλη σου, δεν ένιωσα τη ζεστή αγκαλιά σου, δεν κοίταξα τα γλυκά σου μάτια… Πονάει γαμώτο, πονάει πολύ•όχι μόνο η απουσία σου αλλά κι η αδικία, το γεγονός ότι εσύ με έδιωξες για ένα λάθος μου•σε αντίθεση με μένα που πάντα σε συγχωρούσα. Πόσα λάθη σου συγχώρεσα; Πόσο πόνο μου έδωσες και εγώ για αντάλλαγμα ευκαιρίες; Πόσες φορές έσκυψα το κεφάλι και ψιθύρισα «δεν πειράζει» ενώ με έκανες κομμάτια; Τι να θυμηθώ; Τα λάθη σου; Τις απιστίες σου; Τα ψέματά σου; Πες μου τι απ’ όλα αυτά.
Κακία δεν σου κράτησα ποτέ, παρά μόνο παράπονο. Ένα παράπονο που με έπνιγε και δεν με άφηνε να ανασάνω, ένα παράπονο που κάθε φορά συνοδευόταν από το λυγμό μου.
Σ’ αγάπησα πολύ το παραδέχομαι κι ακόμα σ’ αγαπάω και θα σ’ αγαπάω για καιρό ακόμα. Η μόνη μου ευχή πλέον είναι: «μακάρι να είναι η μοίρα μου μαζί σου.» Μα χάθηκε κάθε μου ελπίδα. Σταμάτησα πλέον να ελπίζω άδικα. Μα θέλω πολύ να ελπίζω σε κάτι, γιατί η ελπίδα είναι τροφή για την ανθρώπινη ψυχή.

Φταίω κι εγώ και το ξέρω. Δεν το χειρίστηκα σωστά, τουλάχιστον όχι όσο έπρεπε. Για ένα πράγμα μετανιώνω περισσότερο κι αυτό είναι το ότι σου έδειξα τι σήμαινες για μένα, σου έδειξα τι είμαι ικανή να κάνω για σένα και για να σε έχω στη ζωή μου, σου έδειξα την εξάρτηση που είχα από ’σένα και πως ό,τι κι αν μου έκανες εγώ σε συγχωρούσα. Κι εσύ με σκότωσες, με πρόδωσες. Ήμουν η σιγουριά σου, ήξερες καλά πως ό,τι κι αν μου έκανες, όσο κι αν με τσάκιζες εγώ πάντα  θα είχα ακόμα μια ευκαιρία για σένα μαζί με μια ζεστή αγκαλιά. Οι ευκαιρίες μου προς τα λάθη σου και τις ψεύτικες συγγνώμες σου δεν τελείωναν ποτέ. Και δεν θα τελειώσουν.

Θέλω να γυρίσεις πίσω σε μένα ακόμα και τώρα, ακόμα και τώρα που χαμογελάς δίπλα της, ακόμα και τώρα που με κακολογείς στους φίλους σου και όταν με βλέπεις κοιτάς αλλού. Ακόμα σε περιμένει το πιο όμορφο και τρυφερό κομμάτι του εαυτού μου, αυτό το κομμάτι που είδες και γνώρισες μόνο εσύ, αυτό το κομμάτι που σκότωνες ξανά και ξανά μα αυτό γεννιόταν ξανά από τις στάχτες του και ήταν πάλι δικό σου. Κουράστηκα να τριγυρνάω μόνη εκεί που τριγυρνούσαμε μαζί, κουράστηκα να σε βλέπω να χαμογελάς δίπλα σε μια άλλη και να με κατηγορείς πως εγώ σε έσπρωξα στην αγκαλιά μιας ξένης, που δεν θα σ’  αγαπήσει ποτέ όσο εγώ -κι αυτό το ξέρουμε κι οι δύο πολύ καλά-. Κουράστηκα να πονάω και να κλαίω τις νύχτες μακριά σου κοιτάζοντας τις φωτογραφίες μας και το όμορφο χαμόγελο σου… Κουράστηκα να νοσταλγώ τις όμορφες στιγμές μας και τα γλυκά σου λόγια. Κουράστηκα να πονάω! Γύρνα σε μένα κι ας με σκοτώσεις ξανά και ξανά, θα βρω τον τρόπο να μαζέψω τα κομμάτια μου, θα βρω τον τρόπο να γεννηθώ από τις στάχτες μου. Αξίζει όμως, αξίζει να πεθαίνω για σένα, παρά να ζω για κάποιον άλλον!

Ετικέτες: ,

Related Posts

Δέσποινα Μπακογιάννη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

61 shares

See You In FB