Κολύμπι στη βροχή

του Αντώνη Πουλινάκη

Βρέχει και ζητάς αγκαλιές. Λιάζει και ψάχνεις τρέλες. Αναζητάς καταφύγιο να ταιριάξεις την ιδιοσυγκρασία σου. Σαν το σαυροειδές που προσαρμόζεται στο περιβάλλον του αλλάζοντας το χρώμα του. Πονάς και κλείνεσαι στον εαυτό σου. Με χρώμα μαύρο βάφεις την ψυχή σου τόσο σκούρα να μη ξεθωριάσει ποτέ. Και τότε γίνεσαι καλός άνθρωπος. Μαλακός. Που πονάει, καταλαβαίνει τους γύρω του. Ευαισθητοποιείσαι. Απλά συμμετέχεις στον πόνο του επειδή κι εσύ πονάς για τους δικούς σου λόγους. Ευτυχείς και όλα γύρω σου ομορφαίνουν. Όλα είναι πλέον χρωματιστά. Κι ας πονάει ο διπλανός σου. Εσύ νομίζεις πως βλέπεις δάκρυα χαράς.

Δεν πάει έτσι ρε φίλε. Είναι πολύ εύκολο να προσαρμόσεις τη δική σου ψυχολογία στους άλλους. Αλλά χρειάζεται μαγκιά να προσαρμόζεσαι στον κόσμο των υπολοίπων γύρω σου. Να συμμετέχεις στη χαρά τους κι ας πονάει η καρδιά σου. Να κλαις μαζί τους επειδή τους αγαπάς και τους νοιάζεσαι.

Δεν είσαι μόνος. Με αυτόν τον τρόπο όμως μόνος θα μείνεις στη χαρά και στη λύπη σου. Είναι σαν τον ποιητή. Που η ζωή του είναι άνω κάτω αλλά γράφει για εκείνο το ερωτευμένο ζευγάρι. Που επιδιώκει να προσαρμόσει την ψυχολογία του αναγνώστη στη δικιά του κι όχι το αντίστροφο.

Δεν είσαι μόνος σου λοιπόν. Είμαι κι εγώ εδώ. Κι αυτός κι ο άλλος. Κι όλοι χρειαζόμαστε την ενεργή συμμετοχή και συμπαράσταση στη ζωή του καθενός μας.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Αντώνης Πουλινάκης
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

54 shares

See You In FB