Κοιμήσου

της Κρυσταλλένιας Γαβριηλίδου

Είναι στιγμές που σε ψάχνω κι άλλες τόσες που ψάχνω εμένα.
Είναι στιγμές που σου φωνάζω δε γυρνάς και φωνάζω εμένα.
Ήθελα μια μέρα να σηκωθώ από νωρίς να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη
Από πλήρης αταξία, ακολούθησε κανείς την τάξη ποτέ;
Ήταν θαρρείς άνοιξη που πλάγιαζε με το φθινόπωρο το βράδυ και ξημέρωνε καλοκαίρι
Εκεί το μεσημέρι
Τα πρωινά ξυπνούσα μαζί σου, τα βράδια μαζί του
Εσένα σε ζητούσα στις χαρές εκείνον στις λύπες
Τις υπόλοιπες ώρες σας κατηγορούσα
Κι έπειτα κατάλαβα
Την ανεπαίσθητη διαφορά του να ζητάς και να απαιτείς
Του να θες και να μπορείς
Να φοβάσαι να μείνεις μόνος ενώ είσαι
Να θες γιατί δεν μπορείς αλλιώς και να θες εγωιστικά γιατί πρέπει ο άλλος να θέλει, σε αναγνωρίζει και «υποτάσσεται»
Τώρα βλέπω πως ίσως και να φοβόμουν.
Να φοβόμουν να μη μείνω μόνη
Γιατί αν έβλεπα, αν ήθελα, θα σας έδιωχνα όλους
Θα άρχιζα από τους πιο κοντινούς
Αυτούς θα τους κλωτσούσα πιο δυνατά, με μεγαλύτερη φόρα, να πάνε στον αγύριστο
Τους υπόλοιπους απλά θα τους έσπρωχνα
Τα αυτιά μου θα έκλεινα να μην ακούω τι γίνεται στις ζωές σας, από τρίτους να μη μαθαίνω που βαδίζουν οι ψυχές σας γιατί τότε ξέρω πως θα ‘ρθω
Κι ας μη σας αξίζει γιατί δεν ήσασταν ποτέ εδώ ουσιαστικά, δεν σταθήκατε πλάι
Θυμώνω που νιώθω θυμό κι αυτός μου κλέβει τις λέξεις που θέλουν να ξεχυθούν πάνω σας
Ξέρεις ποιο είναι το αστείο;
Δε φοβάμαι πια να ‘μαι μόνη. Μαζί σας φοβάμαι να ‘μαι
Δε με φοβίζουν οι φυγές μου
Αυτές πια τις αποδέχτηκα
Δεν μπορώ να μένω
Όταν το ρολόι της ψυχής παντρεμένης με τη λογική, χτυπήσει, τρέχω
Μέσα στη νύχτα
Λες και δεν ήρθα
Χάνομαι
Δεν υπήρξα ποτέ
Κι είμαι αλλεργική στους αποχαιρετισμούς
Δεν έχει το τέλος λέξεις, σκέψεις, βλέμματα
Το τίποτα δεν ντύνεται, γυμνό μένει και να ντυθεί.

-Έλα πίσω
-Κοιμήσου

Ετικέτες: ,

Related Posts

Κρυσταλλένια Γαβριηλίδου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

124 shares

See You In FB