Κλείνω το φως και νοσταλγώ

της Βαλίνας Τραϊκάπη

Η καλύτερη μου φίλη η μοναξιά.
Βουτηγμένη και μετενσαρκωμένη σε εμένα. Αλάνθαστη και πάντα στην ώρα της. Έχει γίνει πλέον το δεύτερο όνομα μου. Χαραγμένη και κολλημένη πάνω μου σαν τατουάζ. Με ακολουθεί κάθε βράδυ και στοιχειώνει τα όνειρα μου. Δεν την αποζητώ, μα κάθεται καθημερινά δίπλα μου. Κλέβοντας το χαμόγελο από τα χείλη μου, εξαπλώνεται και κατασπαράζει την ευτυχία μου, σχεδόν την εξαλείφει.
Κλείνω το φως και νοσταλγώ…
Τις μέρες που ήμουν η άλλη. Εκείνη που γνώρισες και πλέον δε τη συναντώ συχνά. Όχι γιατί δε θέλω αλλά γιατί έχω αλλάξει. Έχω κλειδώσει τα θέλω και τα καπρίτσια μου σε ένα κουτί και υπομένω από επιλογή.
Γιατί η ευτυχία θέλει θυσίες και η αγάπη δοκιμές.
Γιατί το επόμενο βήμα καταρρίπτει τη λογική και η φαντασία σαν πλανεύτρα με δοκιμάζει.
Αν…
Γεμάτο αμφιβολίες και υποθετικό, σαν αλυσίδα δεμένο πάνω στις λέξεις ψάχνει να κρυφτεί στην καθημερινότητα γιατί η παρουσία του «Αν» στα λόγια σε τρομάζει.
Μου λείπει η σπίθα των ματιών σου, η τρέλα του μυαλού σου και εκείνος ο αυθόρμητος ρομαντισμός που ποτέ δεν εκτίμησα.
Συλλαβίζεις τόσο όμορφα το όνομά μου που σε ερωτεύομαι σε κάθε επανάληψη και ας παραπονιέμαι ότι δεν ευφραίνεται η καρδιά μου.
Συνάντηση στο καφέ.
Μόνο οι ψυχές μας.
Για μια γνωριμία από την αρχή.
Και όπου μας βγάλει…

Υ.Γ. «Να φορέσεις το χαμόγελο που σου χάρισα, θα κρατάω τον έρωτα που νοστάλγησα.»

Ετικέτες: ,

Related Posts

Βαλίνα Τραϊκάπη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

116 shares

See You In FB