Κι έχω τόσα να θυμάμαι

της Μαρίας Βασιλάκη

Ήταν δύσκολο, μου έτυχε αλλά ήταν. Όλη μου τη ζωή έμαθα στα λίγα, αυτά είχα, αυτά έδινα, με αυτά έμαθα να ζω. Δεν έδινα αγάπη, μόνο έπαιρνα, τη ρουφούσα σαν κόκα για να συνέλθω από εμένα, έναν περίεργο εαυτό, ένας περίεργος χαρακτήρας που μια φορά κοίταξε μια κοπέλα αληθινά. Μια κοπέλα που όταν θύμωνε τον ηρεμούσε, που όταν ήταν απογοητευμένος τον αναζωπύρωνε, που όταν έκανε σκανταλιές χοροπηδούσε σαν μικρό παιδάκι και τον φώναζε με χαϊδευτικά ονόματα κι εκείνος κοιτούσε το μοναδικό πράγμα που δεν κοιτούσε νευριασμένα. Το αγόρι αυτό αγαπούσε το δέρμα της, τη φωνούλα της όπως την αποκαλούσε, τα χάδια της και αποσβολωμένος άνοιγε τα μάτια του που πια έβλεπαν, δεν κοιτούσαν. Και όπως σε αγκάλιασα την πρώτη φορά που σε είδα, έτσι σε αγκαλιάζω και τώρα, ακόμα κι όταν δεν το καταλαβαίνεις και ακόμα να σε αφήσω. Μια αγκαλιά όχι για πάντα, αλλά για κάθε μέρα.

Θυμάσαι τις αγκαλιές μας; Θυμάσαι πόσο ενοχλητικός γινόσουν επιζητώντας συνεχώς ένα φιλί, μια αγκαλιά; Kι όμως τώρα θα έδινα τα πάντα για μια και μόνο αγκαλιά. Σφιχτή από εκείνες που χώνεσαι μέσα τους και δε θέλεις να φύγεις μην τυχόν και αφήσεις τη ζεστασιά που σου προσφέρουν. Ξυπνούν διαρκώς θύμησες και μαζί τους φέρνουν νοσταλγία, άλλοτε χαμόγελο, άλλοτε μυρωδιές και συχνά χαρμολύπη. Η πληρότητα όμως που αισθάνομαι μέσα μου, η σιγουριά για σένα με κάνει να πιστεύω πως θα τα καταφέρουμε. Κόντρα σε όλους τους ανέμους, ενωμένοι, θα πετάμε μόνο για να δούμε ο ένας τα μάτια του άλλου. Μια στιγμή που όμως για μας θα ισοδυναμεί με τη ζωή μας όλη. Κι αν τα αεροδρόμια γίνουν το δεύτερο σπίτι μου δεν με νοιάζει. Θα έρχομαι πάντα για να σε βρω. Θα σε ψάχνω πάντα στα πιο αδιάφορα πάρτι, στις πιο ανιαρές συζητήσεις και σε κείνα τα μάτια που δεν θα’ χουν τη σπίθα σου ή έστω κάτι από σένα. Σ’ αναζητώ στις πιο σκοτεινές άκρες του μυαλού. Ίσως εκεί σε συναντήσω.
Και είναι Χριστούγεννα γαμώτο. Δίχως εσένα. Τριγύρω όλοι είναι με άτομα που αγαπούν και είναι χαρούμενοι και γεμάτοι. Ας είναι. Η σκέψη μου ταξιδεύει σε σένα και είναι σαν να είμαστε μαζί. Δεν έχω νιώσει στιγμή μόνη μου.

Υ.Γ. Διαβάζοντας το γράμμα σου ένιωσα η πιο ξεχωριστή κοπέλα στον κόσμο. Θυμήθηκα ακριβώς τους λόγους που είμαστε μαζί και γιατί στ’ αλήθεια πιστεύω στον έρωτα. Είναι που οι μικρές πράξεις αποκτούν αξία μετά από λίγο καιρό κι ενώ κάτι μπορεί να μην το εκτιμούσες όσο του άξιζε τη στιγμή που έπρεπε, ξάφνου το αποχωρίζεσαι και σκέφτεσαι πως όλος ο ρομαντισμός ήταν κρυμμένος εκεί κι ας μην τον έβλεπες. Τον αντιλαμβάνεσαι αφότου συμβεί. Κι εσύ μου προσέφερες απλόχερα πολλές τέτοιες στιγμές. Αφιερωμένο σε σένα, λοιπόν. Καλά Χριστούγεννα! Θα σε ξαναδώ. Και τότε ο χρόνος θα παγώσει, οι ανάσες θα ενωθούν, ο νους θα αφεθεί. 

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαρία Βασιλάκη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

53 shares

See You In FB