Κάτι αμοιβαίο

της Βίκυς Μπάλλου

Ανεκπλήρωτο…
Λέξη σκληρή, που κανέναν δεν λυπάται.
Την σάρκα ραγίζει και μαχαιρώνει την ψυχή.
Και όταν την πόρτα σου χτυπά
φέρνει μαζί δάκρυα και πόνο.
Μα το χειρότερο;
Μια ελπίδα που σιγοκαίει.
Λαχτάρα για ‘κείνα τα φιλιά
που σ’ άλλων τα χείλη γράφουν ποιήματα.
Και πόθο για να καθρεφτιστούν τα μάτια
σ’ ένα βλέμμα
που όταν σ’ αντικρίζει στρέφεται μακριά.
Βλέφαρα που κλειδώνουν μόνο αργά τη νύχτα.
Με δάκρυα μέσα τους φυλακισμένα.
Και έναν κόμπο στο λαιμό,
που κρύβει μέσα όλα τ’ ανείπωτα.
Και πάντα ένα «γιατί»
να τρεμοπαίζει ανάμεσα στα χείλη.
Το ‘ζησα τ’ ανεκπλήρωτο. Σ’ όλο μου το είναι.
Πόνεσα πολύ. Και δεν ξεχνώ αυτόν τον πόνο.
Μα δεν θέλω να πονέσω άλλο, μ’ ακούς;
Φοβάμαι.
Μην μου δώσεις άλλο ανεκπλήρωτο.
Σπαράζει η καρδιά και δεν τ’ αντέχω.
Ένα αμοιβαίο δώσ’ μου.
Χωρίς «πρέπει», «μη» και «όχι».
Ένα αμοιβαίo, σαν των παραμυθιών.

 

Ετικέτες: ,

Related Posts

Βίκυ Μπάλλου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

67 shares

See You In FB