Καθ’ ομοίωση

του Παναγιώτη Μπουντζιούκα

Συνήθως σου αφήνω καλή εντύπωση. Η τάση μου να εξιδανικεύω τα πάντα βγαίνει από αυτή μου την ανάγκη. Θέλω να ταιριάξω, να θυσιάσω λίγο από τον χαρακτήρα μου, για να μοιάσω στο δικό σου. Παύει να υπάρχει αυθεντικότητα όταν μου αρέσεις. Κι αντλώντας υπερβολική αυτοπεποίθηση από αυτή, τη διεστραμμένη μου συνήθεια, δε συνειδητοποιώ το λάθος μου, προτού σου μπουν στο μυαλό οι πρώτες αμφιβολίες.
Δε μπορεί να έχεις το τέλειο, να συμφωνείς σε όλα. Πρέπει να διαφωνείς. Έτσι μόνο βρίσκεις νόημα ερωτογενές στη συζήτηση. Ακόμη και οι πιο κακομαθημένοι θέλουν να ακούνε το όχι. Τότε είναι που το ναι αποκτά μεγαλύτερη αξία.
Μακάρι να ‘χα κι εγώ την ίδια εικόνα για τον εαυτό μου. Δε θυμάμαι την τελευταία φορά που φέρθηκα με ειλικρίνεια. Όταν απέρριψα την απάθεια μου, τη στιγμή που μου δινόταν ανυστερόβουλα η ευκαιρία για λίγη ευτυχία. Μονάχα έχω την ανάμνηση της απραξίας και μια γεύση πικρή να τη συνοδεύει κάθε που την ανασύρω.
Έχτισα το μύθο με μικρά όμορφα ψέματα για να με ξεγελώ χωρίς μεγάλες ενοχές. Εξασφάλιζα έτσι μια σπάνια αίσθηση ικανοποίησης. Το ψέμα την έκανε μόνο πιο εφήμερη ανάμεσα σε άλλες.
Κι όταν προσπάθησα ν’ αλλάξω, παραδεχόμενος το λάθος μου, δε βρήκα το κουράγιο.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Παναγιώτης Μπουντζιούκας
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB