Καρδιές από χαρτοπόλεμο

της Κατερίνας Ζυγουράκη

Έχετε σκεφτεί ποτέ πως μοιάζει μια καρδιά κομματιασμένη; Μια καρδιά κομμένη σε μικρά κομματάκια, σαν από χαρτοπόλεμο. Κι εμείς να παίζουμε σαν μικρά παιδιά με τον πολύχρωμο χαρτοπόλεμό μας, με τα χρωματιστά μας χαρτάκια καμωμένα από τις πληγωμένες μας καρδιές.

Τις κομματιάζουμε τις καρδιές μας. Σκληρά. Απερίσκεπτα. Εγωιστικά. Χωρίς λόγο ή αιτία. Μαθαίνουμε τη δουλειά από μικροί. Δεν το έχουμε όλοι μέσα μας. Όχι, δεν είμαστε όλοι μας έτσι εγωιστές και εκμεταλλευτές, δεν πάει όλων το μυαλό αμέσως στον εαυτό τους ούτε είμαστε όλοι αδιάφοροι για τον πόνο του άλλου ή τις ανάγκες του. Αλλά το μαθαίνουμε. Δυστυχώς το μαθαίνουμε από την πρώτη στιγμή που θα πονέσουμε. Ακούγεται δειλό, σαν δικαιολογία αλλά πραγματικά δεν είναι. Σαν πληγωμένα ζώα κι εμείς -γιατί τελικά ζώα είμαστε και ζώα παραμένουμε- πονάμε και μαθαίνουμε να αμυνόμαστε. Κρυβόμαστε, φοβισμένα θηρία στη γωνιά μας, για να μη μας πειράξουν, να μη μας αγγίξουν και αν το κάνουν βγάζουμε νύχια και δόντια, ώστε κανείς ποτέ να μη μας ξανακουμπήσει. Γρατζουνάμε και σπρώχνουμε και διώχνουμε μακριά μας όποιον πλησιάσει.  Για να μην μας πληγώσει. Για να μείνουμε ανέγγιχτοι, να μείνουμε σώοι.

Τα θηρία βάζουν τα κουστούμια τους και βγαίνουν στους δρόμους για να ζήσουν, να πάνε στις δουλειές τους, να κάνουν σχέσεις. Ντύνονται όμορφα, φοράνε τα καλά τους. Τα πιο γοητευτικά και λαμπερά τους χαμόγελα. Μιλάνε με τα πιο γλυκά τους λόγια. Σε ξεγελάνε χωρίς αμφιβολία. Μέχρι να πας λιγάκι πιο κοντά, μέχρι να νιώσουν να απειλούνται. Μέχρι να ενεργοποιηθεί το ένστικτο. Και τότε βλέπεις ξαφνικά τα αιχμηρά τους δόντια πίσω από τα μαγευτικά χαμόγελα. Αλλά δεν φταίνε τα θηρία, εσύ φταις. Πήγες υπερβολικά κοντά. Προσπάθησες να τ’ αγαπήσεις. Προσπάθησες να τα φροντίσεις. Τους έδωσες υπερβολικά πολλά. Τα έδιωξες μακριά σου τελικά. Γιατί δεν έχουν μάθει από αγάπη τα θηρία. Δεν μπορείς να τα εξημερώσεις. Δεν νιώθουν πλέον την καρδιά τους. Έχει γίνει χαρτοπόλεμος.

Και περιφερόμαστε λοιπόν στο κόσμο όλοι μας σαν ζώα, σαν αγρίμια, σαν θηρία ανήμερα, κάποιοι από εμάς ακέραιοι και κάποιοι από εμάς σπασμένοι. Κάποιοι λιγότερο και κάποιοι περισσότερο τρομαγμένοι. Με τα ψεύτικα χαμόγελα και τα ανύπαρκτα αισθήματα, ψάχνοντας μια ευκαιρία να το σκάσουμε στην πρώτη απειλή. Αφήνοντας πάντα πίσω μας ένα μονοπάτι από χαρούμενα χρωματιστά χαρτάκια που στροβιλίζονται στο απαλό αεράκι. 

Ετικέτες: ,

Related Posts

Κατερίνα Ζυγουράκη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

37 shares

See You In FB