Κάνω τη φυγή μου δικαίωμα

της Χριστίνας Μαζαράκη

Ανοίγω την ντουλάπα μου
με την πεποίθηση ότι σήμερα είναι μια καλή μέρα να φορέσω επιτέλους εκείνο το «συνολάκι» που μου κλείνει το μάτι.
Πέρσυ τέτοια μέρα 03:50 διάλεξα τη στολή της φυγής μου.
Δε μπορούσα να είμαι απλός μια τέτοια στιγμή.
Θα ήταν η γκράντε έξοδος μου.
Αλλά είπαμε.
Είμαι απλά κάποιος,που το μόνο που κάνει σωστά, είναι να βάζει λέξεις στη σωστή σειρά.
Έτσι, δεν το φόρεσα ποτέ.
Αντί γι’αυτό ντύθηκα με κάτι δικαιολογίες,
μάταιες αναβολές,
αθώα ψέματα.
Τόσο αθώα που οδήγησαν σε αίματα.
Τόσα αίματα που έμαθα,
το «θα» να μη πιστεύω πια.
Έμεινε στη ντουλάπα.
Αφόρετο,
δίπλα από μια ψυχή, αφόρετη και αυτή.
Μόνο σε κάτι περιοδικά το έβλεπα.
Σε αυτά που ποτέ δε σου λένε πώς θα κάνεις τη σαπίλα μέσα σου πιο φαντεζί.
(Ίσως να έπαιρνες κι εσύ μια ιδέα)
Το «συνολάκι» μου λοιπόν, ως τάση της μόδας.
Άνοιξη-καλοκαίρι.
Πιο πολύ καλοκαίρι.
*Τάση φυγής.
Θα φορεθεί πολύ.
Στη δικιά μου ουτοπία
δεν υπάρχουν άνθρωποι που αναζητούν το φευγιό.
Στην δικιά μου ουτοπία
διαγράφω τους ανθρώπους που σε κάνουν να τρέχεις 03:50 αφήνοντας πίσω κάποια ρούχα, κάποια κηδειόχαρτα, κάποια ανάσα.
Γιατί έτσι είναι η φυγή.
Μένει για πάντα μέσα σου,
σαν τη χειρότερη καύλα που δεν ικανοποίησες ποτέ.
Σα στίχος ικανός να σε λυγίσει από την ηδονή ότι γράφτηκε για σένα.
Χαζός, όποιος θεωρεί ότι φεύγοντας, αφήνει πίσω τα συντρίμμια του.
Τα κουβαλάει μέσα του μέχρι να γίνει ο σοφός, αυτός που ναι μεν φεύγει, αλλά ξέρει και που θα πάει.
Το φόρεσα το «συνολάκι».
Ένα πρωί που μίλησε σε μια γλώσσα άγνωστη μέχρι που συνειδητοποίησα ότι μπορούσα να απαντήσω.
Μέχρι που κατάλαβα ότι δεν υπάρχει νικητής.
Γιατί αυτοκτονία δεν είναι να θέλεις να πεθάνεις, αλλά να θέλεις να εξαφανιστείς.
Αλλά εγώ είμαι ένας «ποιητής».
Και κάνω τέχνη την κατάλληλη στιγμή για την μεγάλη έξοδό μου.
Ποιώ τον δρόμο μου,
κάνω τη φυγή μου δικαίωμα, να έχω να υπερηφανεύομαι.
Κι ας έχω το σημάδι του προδότη.
Όποιος φεύγει έχει δύο επιλογές.
Ή να σκέφτεται ότι από κάπου αναχώρησε,
ή ότι κάπου έχει να φτάσει.
Τι διαλέγεις;
Εγώ;
Εγώ μάλλον θα πάρω την κυνική εκδοχή μιας σύγχρονης Clementine χωρίς το happy end.
Ή έστω το χάπι.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Χριστίνα Μαζαράκη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

45 shares

See You In FB