Και τώρα τι κατάλαβες;

της Άννας Βήχου

Και τώρα τι κατάλαβες που στέγνωσες τις λέξεις;
Ποια θάλασσα να βρω για να τις ξεδιψάσει; 
Πώς αισθάνεσαι που έβαλες καρφιά στο χάδι σου και άφησες τα χνάρια μου στα χέρια σου;
Πώς θα βρω γιατρό να με γιατρέψει;
Τι ένιωσες που μου έδεσες τα μάτια καθώς βαθιά τα κοίταζες, σπρώχνοντάς με στο κενό;
Πώς θα μπορέσω να κοιτάξω άλλα μάτια;
Σαν δυο σχοινιά παραδομένα στον άνεμο που ούρλιαζε, σε μια βάρκα μεσοπέλαγα, ήμασταν. Κι ανάλογα το μένος του κινούμασταν. Πότε κόμπος άλυτος και πότε βρίσκαμε παρηγοριά σε κάποιο σάπιο κάθισμα να ξαποστάσουμε.
Πότε μαζί και πότε χώρια. 
Μάταια έγερνα αντίθετα σε όλα για να σε προφτάσω. Η φούρια του αέρα, σου έκοβε την ανάσα και έφευγες μακριά μου.
Μάταια έκοβα τις ίνες μου να λεπτύνω, να χωρέσω μέσα σου. Να γίνουμε ένα.
Μάταια ζητούσες να σου ανοίξω παράθυρο στον ουρανό, σε ήθελα μόνο στο σκαρί μας.
Δύο σχοινιά μοναχά στο απέραντο μπλε που πάσχιζαν επιβίωση.
Μεγάλο το ταξίδι. Ατέλειωτες οι πολιτείες. 
Χρειάστηκαν πολλά μαχαίρια να μας πετσοκόψουν για να εγκαταλείψουμε το καραβάκι μας.
Και τώρα τι κατάλαβες που με άφησες να σε αφήσω; 
Τι κατάλαβες που μείναμε σε δυο πελάγη χωρισμένοι; 
Έρμαια στην μανία του αλατιού και της βροχής;
Τι κατάλαβες που προσμένω λύτρωση σε ένα μόνο βίαιο άγγιγμα για να σβήσω επιτέλους;
Κι αν δεν καταλαβαίνεις, τουλάχιστον το χρόνο πίσω γύρνα. 
Ξέχασε με κάπου δίπλα σου και φύγε. 
Άσε με να ταξιδεύω μέσα σε αυτό που αγαπάς.
Δεν κατάλαβες…
Ετικέτες: ,

Related Posts

Άννα Βήχου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

50 shares

See You In FB