Και μείναμε εμείς οι άνθρωποι…

της Ράνιας

Έσταζαν τα φώτα από το ταβάνι..
Βουή γεννιόταν από τη σκόνη και
Μείναμε μόνοι..
Εμείς κι σκόροι,
Να κοιτάμε τα άπαντα του Καβάφη.
Δεν παίρναμε από τις συμβουλές του και σιγά σιγά τα κίτρινα φώτα έσταζαν μέχρι τα γόνατά μας. Και εμείς ακίνητοι. Κι ούτε που καταλάβαμε πως γίναμε μισοί άνθρωποι, μισοί παλιάνθρωποι με τεράστια φουγάρα στα σκισμένα στόματα μας.
Κοιτάζαμε την καρδιά μας σαν λουλούδι κι έγινε τραγούδι η φωνή του φεγγαριού στα πρόσωπά μας. Και διαβάζαμε ακόμη Καβάφη κι ο Καβάφης δεν ερχόταν.
Και κοιτάζαμε τον πνιγμό μας μέσα απ’τον καπνό μας και κανείς δεν σάλεψε σαν το φως σκέπασε τον λαιμό μας. Και μείναμε εμείς οι άνθρωποι… Εμείς οι παλιάνθρωποι… Μελανιασμένοι να φυσάμε τον καημό μας. Και μείναμε εμείς οι άνθρωποι σε καρέκλες ξύλινες να κλαίμε που χάσαμε τον εαυτό μας.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Ράνια
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

30 shares

See You In FB