Και κάπως έτσι ξεκίνησα να συλλαβίζω καθημερινά στον εαυτό μου

της Βαλίνας Τραϊκάπη

Ξέρω πως δεν πρέπει να μιλώ για εσένα πια.
Είσαι μια σκιά βυθισμένη στο απόλυτο σκοτάδι που χαροπαλεύει να ζήσει.
Μια βουβή πραγματικότητα που χάθηκε στο κύμα.
Ένας ατελείωτος Γολγοθάς που βρέθηκε στο διάβα μου.
Θυμάμαι ακόμα να ασκείς πάνω μου μια τραγελαφική κοροϊδία που θέλησα να κάνω λέξεις τα αισθήματα μου για εσένα. Το ειρωνικό γέλιο και οι κατηγορίες σου για δημοσιοποίηση της αλήθειας κουβαλάνε ένα ενοχλητικό βουητό στα αυτιά μου καθώς πατάω τα πλήκτρα στον υπολογιστή. Οι σκιές από τις παλάμες σου που πλησίαζαν με ταχύτητα τα μάγουλα, μου έφερναν πάντα στο νου μνήμες θλιβερές σχεδόν αποκαρδιωτικές. Μνήμες θαμμένες στο πυθμένα των σκέψεων μου σκεπασμένες με ένα μεγάλο «Ποτέ ξανά!».
Τα ξύλα στο τζάκι πάλευαν να με ζεστάνουν όσο οι φωνές σου γεμίζανε γρατσουνιές την αγάπη που εσύ διεκδίκησες. Η ζωή μας πάντα ένα ατελείωτο μεθύσι, αγάπης και μίσους, χαράς και λύπης, συντροφιάς και μοναξιάς.

Πάλευα από μικρή να μην αφήσω κανέναν να με «σπάσει», να με μειώσει και να με κάνει να κρυφτώ στον εαυτό μου και τα κατάφερες. Έβαλα τα θέλω μου σε κουτάκια και τα οργάνωσα όπως έπρεπε για να μη σε συναντήσω, να μη σε ψάξω, να μη σε αποζητήσω. Γέμισα όνειρα τις βαλίτσες της ζωής και ξεκίνησα να τα ακολουθώ. Έκλαψα από ευτυχία που δε με αγάπησες τόσο πολύ όσο σ’ αγάπησα και ποτέ δεν άκουσα ένα ευχαριστώ. Η δυστυχία κρύφτηκε κάτω από τις λέξεις και σε συναντά πλέον τυχαία στο δρόμο για να σου υπενθυμίσει πόσα συναισθήματα πέταξες στα σκουπίδια. Έτσι απλά…

Και κάπως έτσι ξεκίνησα να συλλαβίζω καθημερινά στον εαυτό μου…

Να μην κρατιέσαι από τρύπιες αγκαλιές με παρακάλια, αν αυτές δε σε βαστάνε. Να φεύγεις όταν μέσα σου έχει τελειώσει κάθε ελπίδα να γυρίσεις. Να μην αφήνεις περαστικούς να βολεύονται για να μη σε καταπιεί η μοναξιά. Να γνωρίζεις κόσμο, να γλεντάς και να γελάς από τα βάθη της ψυχής σου. Να μη σκαλίζεις το παρελθόν, όταν εκείνο σε έχει ήδη αντικαταστήσει. Να είσαι η πρώτη επιλογή κάποιου και όχι η δεύτερη, μην τύχει και συναντήσεις ανθρώπους-φαντάσματα που θα σε πετάξουν στην άκρη σαν στημένη λεμονόκουπα. Να μην αφήνεις τη σχέση να σε καταπιεί και χάσεις τους φίλους, γιατί η σχέση μπορεί να φθαρεί στην πορεία, η φιλία όμως αν δεν τη φθείρεις θα σε συντροφεύει μέχρι τα βαθιά γεράματα. Να αγκαλιάζεις σφιχτά τους ανθρώπους που αγαπάς και να τους το λες, πριν μετανιώσεις που σβήστηκαν από τις σελίδες του βιβλίου σου. Να αφήνεις τα μάτια σου να δακρύζουν και το μυαλό να στεναχωριέται γιατί τον δυνατό πολλοί μίσησαν, τον ειλικρινή άνθρωπο όμως κανένας. Να πασχίζεις να αγγίξεις τα όνειρα σου ακόμα κι αν σε όλους φαντάζει αδύνατο, το πείσμα πολλοί το ζήλεψαν, τη βαρεμάρα ουδείς. Να βάζεις τελεία και να γυρίζεις σελίδα όταν δε βλέπεις τον εαυτό σου σ’ αυτό που διαβάζεις, πριν φτάσεις στον επίλογο και ξεχάσεις από που ξεκίνησες.

Να είσαι εσύ, σε ένα κόσμο γεμάτο καλοβολεμένες, άβουλες και ψυχρές μαριονέτες…

Υ.Γ. «Μην παίζεις κρυφτό με τα θέλω σου. Δημιούργησε τα ή αν τολμάς διεκδίκησε τα».

Ετικέτες: ,

Related Posts

Βαλίνα Τραϊκάπη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

95 shares

See You In FB