Και για όσο είσαι εδώ, αγάπα με

της Μαρίας Βασιλάκη

Μυρίζεις σαν τη Γη

βότανα,

λουλούδια,

κάτι πιο ανθρώπινο απ’ όλους τους άλλους.

Είσαι αυτός που μπορεί να με συναρπάσει και να μ’ αποτελειώσει, ταυτόχρονα.

Έχεις κάτι από ποίηση

Απ΄την ποίηση που θα ’θελα τόσο πολύ να γράψω

Είμαι σαν ένα βιβλίο κι εσύ με διαβάζεις

Διψάς για γνώση, φαίνεται απ’ τον τρόπο που με κοιτάζεις τα βράδια

Κάνουμε τέχνη στην καλύτερή της μορφή

Κάθε που τα σώματα ζητούν το ένα τ’ άλλο

Το πάθος ξεχειλίζει απ’ τα πρόσωπά μας

Οι ανάσες μας κοφτές.

Μη μου λες άλλο πόσο δύσκολος είσαι

Το ξέρω, το έχω νιώσει βαθιά στο πετσί μου

Ποτέ δε ζήτησα το εύκολο.

Αν ήταν εύκολο δε θα ’χε αξία

και τα χλιαρά ποτέ δεν ήταν φίλοι μου.

Μα ξέρεις  ποιο είναι το κακό; Η εξάρτηση.

Είναι δίκοπο μαχαίρι

Και ξέρεις, δε θέλω να φύγεις.

Θέλω το όνομά μου να είναι μέσα στις λέξεις σου

Θέλω να το λες μέχρι να πονέσει.

Να τσούζουν τα χείλη σου μα εσύ ακόμα να λες «σ’αγαπώ»

Να νιώθεις πως χωρίς εμένα δεν έχει νόημα.

Εγωιστικό μεν, απόλυτο δε.

Απόλυτη αγάπη ξέρεις τι θα πει;

Αυτή που σου μουσκεύει τα χείλη έως ότου στεγνώσουν

Απ’ τις πολλές φορές που θα αναφέρεις το όνομά του

εκείνη που τα βράδια δεν σε αφήνει να κοιμηθείς

αυτή που δεν κοιτά όρια μήτε βλέπει κάτι άλλο πέρα απ’ το μαζί

Δε θέλω να φύγω

Θα ‘ταν μάταιο να φύγω από κάτι που αγαπώ τόσο.

Μα αν ποτέ εσύ φύγεις σου υπόσχομαι πως πάντα θα με θυμάσαι

Γιατί δεν ήμουν απλά ένα σπίτι για να μείνεις

Μα το σπιτικό σου

Η συντροφιά σου, το κορίτσι σου.

Μη σβήσεις όλες τις λέξεις απ’το χαρτί  μου.

Θα ’ναι σαν να ακρωτηριάζεις τις λέξεις μου και όλα όσα νιώθω.

Και θέλω τη μέρα που θα φύγεις, να με θυμάσαι

και να μου υποσχεθείς πως θα μεταφέρεις τον πληγωμένο σου εαυτό, σε αυτό που τόσο αγαπάς.

Στη θύμησή μου θέλω να γελάς

Ακόμα κι αν βαθιά πονάς.

Μα τώρα είσαι εδώ

Και για όσο είσαι, Αγάπα με.

Έλα να ανέβουμε στις διψασμένες πεδιάδες μιας άλλης εποχής

Και να αγναντεύουμε τον κόσμο.

Έλα, μην αργείς.

Ξέρω, ο δρόμος είναι δύσκολος και οι ελπίδες μας καμιά φορά τσαλακώνονται

Μα σε θέλω πλάι μου σ’ αυτό το ταξίδι. Για όσο ακόμα.

Δε νιώθω το τέλος κοντά μα αν συμβεί θα ζήσω με αυτό.

Προς το παρόν αιθεροβατώ στον ουρανό των συναισθημάτων,

αγκαλιά με λίγα σύννεφα και ένα ηλιοβασίλεμα.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαρία Βασιλάκη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

123 shares

See You In FB