Ήθελε…

της Φραγκίσκας Στρούμπου

Η σημασία του να φεύγεις από το πρόσωπο που αγαπάς είναι περίπλοκη. Είναι τρελό. Είναι εντυπωσιακό. Είναι αδύνατο. Αλλά γι’ αυτήν, είναι πιθανό. Θα ήταν τρελό μόνο αν έμενε. Μην την κρίνεις. Μην την πετροβολείς μέχρι θανάτου. Πρέπει να μπεις λίγο στη θέση της να ζήσεις ότι έζησε για να καταλάβεις τι κάνει. Είναι όμορφη, ευφυής, ευαίσθητη. Είναι η πανσέληνος σε μία σκοτεινή κρύα νύχτα. Αγκαλιάζει την άμμο και την μετατρέπει σε αστέρια. Είναι μαγική. Είναι η ίδια η αγάπη. Περίμενε τόσο πολύ για να τον βρει. Τον αγαπούσε περισσότερο από ότι αγαπούσε τον εαυτό της. Αλλά μάντεψε, τον άφησε. Οι ανάγκες της ήταν περισσότερο από δώρα, λόγια και σεξ.

Ήθελε να δει πράξεις. Λαχταρούσε την παρουσία του σε κάθε περιοχή της ζωής της.
Ήθελε προσοχή. Ήθελε να δει ένα γεύμα μαγειρεμένο γι’ αυτήν μια φορά σε μια στιγμή, δεν έχει σημασία πόσο κακό είναι.
Ήθελε να τη ρωτήσει τι έκανε το πρωί και τι θα κάνει το βράδυ.
Ήθελε να βγει έξω ραντεβού.
Ήθελε να λάβει ένα κόκκινο τριαντάφυλλο μια φορά το χρόνο.
Ήθελε απλά να «υπάρχει». Να ακούγεται. Να εκτιμηθεί. Να λατρευτεί.
Ήθελε να είναι η μόνη γυναίκα στη ζωή του.

Είναι ένα νησί για να την ανακαλύψεις. Αλλά αυτός ποτέ δεν προσπάθησε να προσγειωθεί σε αυτό το νησί και να χαθεί μέσα στα δέντρα του. Έμεινε στην ακτή και επέλεξε να δει το νησί από απόσταση.Με το χρόνο, το νησί πέθανε. Αυτή πέθανε. Δεν ανακαλύφθηκε. Έφυγε γιατί ήταν ένα βιβλίο για να το διαβάσει κάποιος και αυτός ποτέ δεν του άρεσε να κρατά αυτό το βιβλίο και να περιηγηθεί στις σελίδες του. Σκέφτηκε ότι το εξώφυλλο ήταν ο θησαυρός. Δε γνώριζε ότι μέσα του βρίσκεται ένα ολόκληρο βασίλειο χρυσού. Ένιωθε σαν ένα λουλούδι που χρειαζόταν συνεχή πότισμα. Αυτός ξέχασε να το ποτίζει κάθε μέρα. Το λουλούδι μαράθηκε και πέθανε. Με λίγα λόγια, άρχισε να χάνει το φως της. Έγινε ένα κερί.

Η αγάπη υποτίθεται ότι σε ανυψώνει, ανοίγει την καρδιά σου, σε κάνει ευτυχισμένη. Ξαφνικά, η αγάπη την στεναχωρούσε. Έδωσε και έδωσε, και έδωσε. Αλλά δεν πήρε τίποτα σε αντάλλαγμα. Του είπε τι της έλειπε και την άκουσε αλλά ποτέ δεν την ακουσε πραγματικά. Τη θεωρούσε δεδομένη. Νόμιζε ότι θα παραμείνει μαζί του παρά όλη τη δυστυχία. Ήξερε ότι δεν νοιαζόταν για λόγια, χρήματα, αγκαλιές ή σεξ. Την ενδιέφερε να είναι με έναν σύντροφο που θα μοιραστεί μαζί της κάθε σκέψη, κάθε συναίσθημα. Ένας σύντροφος που είναι πρόθυμος να μοιραστεί μαζί της τα όνειρα της. Ένας σύντροφος που δεν είναι πολύ απασχολημένος ακολουθώντας τα δικά του όνειρα, απορρίπτοντας πλήρως τα δικά της. Χρειαζόταν έναν άνδρα με τον οποίο δεν θα σκεφτόταν να φύγει. Έψαχνε μια ομαλή βόλτα, όπου δεν έπρεπε να επιλέξει ανάμεσα στον άντρα της και την ευτυχία της.

Ήθελε έναν άνθρωπο που να «είναι» η ευτυχία. Έφυγε, και αυτός δεν κατάλαβε γιατί το έκανε. Ήξερε ότι σε ένα ή δύο χρόνια, ίσως δέκα, θα καταλάβει. Αυτός θα κοιτάξει πίσω και θα συνειδητοποιήσει τι χρειαζόταν για να την κρατήσει ζωντανή στην αγκαλιά του. Θα τον αγαπάει πάντα, γιατί η αγάπη δεν είναι πλαισιωμένη σε μια σχέση. Προσπάθησε να σώσει αυτή τη σχέση, όμως είχε ήδη φύγει μαζί με τον άνεμο. Τον αγαπάει, αλλά για πρώτη φορά έπρεπε να βάλει πρώτα τον εαυτό της. Τον θέλει, αλλά έπρεπε να φύγει. Έφυγε για να βρει τον πληγωμένο εαυτό που είχε χάσει. Θα τον επαναφέρει στη θέση του, θα τον τυλίξει με επίδεσμο και θα συνεχίσει το ταξίδι μόνη της. Έφυγε και αγαπά τον εαυτό της ξανά, ξέρει την αξία της και μετατρέπει άμμο σε αστέρια πάλι. Ίσως, μια μέρα ένας άντρας θα την κάνει το δικό του αστέρι, τότε δε θα χρειαστεί να δημιουργήσει αστέρια ποτέ ξανά, γιατί θα γίνει ένα.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Φραγκίσκα Στρούμπου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB