Ίσκιος ευθύνης

της Αλεξάνδρας Μάτζαρη

Φώτα ξένα, ερεβώδης δρόμος και νερά γεμάτα παγίδες. Χειμωνιάτικες κρύες νύχτες με την υγρασία να εκπνέει θλίψη. Μοναχική η διαδρομή. Ακολουθώ τον ίσκιο μου. Ήσυχα για να μην με αντιληφθεί και διακόψει την ανέφελη καθημερινότητά του. Αν τον τρομάξω θα μείνω μόνη, στο δωμάτιο, στη σπηλιά μου. Κάτω απ‘ τα σκεπάσματα κρυμμένη. Προστατευμένη. Να μετρώ τα όνειρα που έθαψα στο χώμα της πραγματικότητας. Φέρνω την εικόνα τους, πόσο όμορφα και λαμπερά. Τα παρακολουθώ με επιμέλεια, θησαυροί του προσωπικού μου κινηματογράφου. Καμιά τους πρεμιέρα δε μέλλεται στη ζωή. Θυμάμαι ποιόν τάφο διάλεξα για το καθένα. Στο θρόνο των προσχημάτων κάθεται η ευθύνη. Κυριαρχεί πίσω από κάθε επιθυμία. Δεν ακούει τις ιδέες, διασκεδάζει με τη φαντασία, αδιαφορεί για τα κίνητρα, ξεροκέφαλη στην άποψή της. Μια λέξη σεβαστή, ηθική μα τόσο ηλικιωμένη. Η τελική της απόφαση διαταγή για τα συναισθήματα. Έχει βλέπεις συγγένεια με την εμπειρία. Ο δολοφόνος πάντα, η ίδια μου η λογική, μαζί με την καρδιά για μάρτυρα. Οι δείκτες γυρνούν ρυθμισμένα σε άπαυτη ροπή, ξυπνούν τον ίσκιο σου πρώτα, για να ακολουθήσεις κι εσύ αναπόφευκτα. Άλγος η κάθε μέρα μέχρι τη δύση… όπου τα όνειρα ως ψυχές σε επισκέπτονται στην άβυσσο του ύπνου σου. Εκεί όπου η ελπίδα τα φροντίζει και γλυκά σε βαυκαλίζει με τους σκοπούς της. Καλή η νύχτα σου.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Αλεξάνδρα Μάτζαρη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

28 shares

See You In FB