Ίσες ευκαιρίες

του Χρήστου Μίαρη

Πάντα φοβόμουν την ερώτηση από τρίτους στο εάν και κατά πόσο έχω μετανιώσει για πράγματα, που έχω κάνει στο παρελθόν. Την φοβόμουν περισσότερο από κάθε άλλη ερώτηση. Ακόμα και από το εάν είμαι σίγουρος, για τα «θέλω» μου.
Φοβόμουν να παραδεχτώ ότι έχω κάνει λάθη και φοβόμουν να αποδεχτώ, ότι τα ίδια λάθη μπορεί να τα είχα επαναλάβει περισσότερες από μια φορές.

Καθώς τα χρόνια περνούσαν, αυτός ο φόβος μετριαζόταν στην σκέψη ότι για να επαναλαμβάνεται ένα λάθος που αναγνωρίζουν «τρίτοι» αλλά για μένα αποτελεί κομμάτι του τρόπου ζωής μου, ίσως και να μην είναι τόσο λάθος τελικά.
Καθώς όμως τα χρόνια περνούσαν αντιλαμβανόμουν ότι το ερώτημα που θα έπρεπε να με βάζει σε σκέψεις, το ερώτημα που θα με οδηγούσε στο να παραδεχτώ εάν τελικά έδωσα στον εαυτό μου όλα όσα αναζητούσε για να ξεδιψάσει την δίψα για νέες εμπειρίες, για νέους ανθρώπους που μαζί τους θα πήγαινα στα μέρη εκείνα, που μικρός έβλεπα μέσα από τα σχήματα που σχημάτιζαν τα σύννεφα, θα ήταν εάν έδωσα σε όλους όσους επέλεξα κοντά μου, ίσες ευκαιρίες. Ευκαιρίες στους ανθρώπους που πέρασαν μέσα από το μυαλό, τα μάτια και την καρδιά μου, έτσι ώστε να είχαν κι αυτοί με την σειρά τους, την ευκαιρία να μου δείξουν όλα όσα ήθελαν να μοιραστούν μαζί μου.

Όσο και να ήθελα/θέλω να αποφύγω την απάντηση, αυτή θα στέκει εκεί και δεν είναι άλλη από το όχι.
Όχι δεν επέτρεψα σε όλους όσους γνώρισα, να μοιραστώ τα σημεία αυτά του εαυτού μου για να μπορέσουν να συνθέσουν μαζί με τα δικά τους, κάτι καινούργιο. Κάτι νέο, που θα μας πήγαινε μακριά ή θα σταματούσε πολύ κοντά. Ήμουν άλλοτε επιφυλακτικός κι άλλοτε υπερβολικά δοτικός. Ακροβατούσα ανάμεσα στο να δοθώ χωρίς καμιά άμυνα και στο να προστατέψω τον εαυτό μου μην πληγωθεί.

Το αποτέλεσμα σε όλες τις περιπτώσεις ήταν το να αρνηθώ σε ανθρώπους με αξία, να εισχωρήσουν μέσα μου και με τα δικά τους μοναδικά χαρακτηριστικά να βγάλουν όσα έκρυβα μέσα μου και άλλα τόσα που θα γεννιόντουσαν από αυτήν την ένωση και στον αντίποδα να επιτρέψω σε ανθρώπους μέτριους, να αγγίξουν για πρώτη φορά συναισθήματα που δεν θα γνώριζαν αλλά και δεν θα μπορούσαν να διαχειριστούν ποτέ.

Το συμπέρασμα μέσα σε όλα αυτά που έχω περάσει, έχω ακούσει , έχω ζήσει δεν είναι άλλο από το ότι θα πρέπει να ασχολούμαι μόνο με αυτούς, που από την αρχή με κάνουν να θέλω να τους γνωρίσω. Με αυτούς, που από την πρώτη ματιά θέλω να τους αγγίξω. Σε αυτούς που θέλω από την αρχή να τους πω ότι θα θέλω να τους δω ξανά σύντομα.

Σε όλους αυτούς θα πρέπει να επιτρέψω να με αγγίξουν με τον τόπο τους, χωρίς κανέναν όρο. Χωρίς καμιά άμυνα. Να τους αφήσω να ταξιδέψουν.

Όποιο και να είναι το αποτέλεσμα σίγουρα θα έχω κερδίσει σε εικόνες. Το σύννεφο που έβλεπα μικρός θα έχει πλέον συγκάτοικο και κάθε φορά που θα με ρωτάνε εάν μετάνιωσα που το έκανα, θα απαντάω με σιγουριά ναι. Όχι γιατί το έκανα. Αλλά γιατί δεν το έκανα νωρίτερα …

Ετικέτες: ,

Related Posts

Χρήστος Μίαρης
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

68 shares

See You In FB