Η ώρα να γράψω

του Παναγιώτη Μπουντζιούκα

Δεν ξέρω πώς ν’ αρχίσω, για τι να γράψω και αν αξίζει να προσπαθήσω. Μου ‘ρχονται στο νου λέξεις βαριές, χιλιοειπωμένες, πολύ μελάνι μαζί και δάκρυ χύθηκε γι’ αυτές. Ανάλυση άλλη δε χωρούν.

Γι’ αυτό κι εγώ, αφήνω το μολύβι στα χέρια της φαντασίας και αφήνομαι στο μπλε όνειρο για έμπνευση. Κλείνω τα μάτια, παίρνω βαθιά ανάσα και βουτώ.

Εκατοντάδες οι εικόνες. Μάταια προσπαθώ να τις βάλω σε μια τάξη. Χιλιάδες τα πρόσωπα και μπερδεμένες οι σχέσεις μεταξύ τους-θυμίζουν σύμπαν μπορχικό.

Πάνω απ’ όλα όμως, αιωρείται, σα στοιχειό, το κάτι που με τρώει. Αυτό που με κόπο προσπαθώ να ξεχάσω στον ξύπνιο μου, χωνιάζοντάς τό βαθιά στο υποσυνείδητο. Μόνο που αυτό βρίσκει πάντα τον τρόπο να ξεφεύγει.
Αναποφάσιστα, χοροπηδά από το όνειρο στην πραγματικότητα και πάλι πίσω.

Αργά αλλά σταθερά παραδίνομαι στο χάος του φαντασιακού, μη μπορώντας να ξεχωρίσω σωστό από λάθος, αλήθεια από ψέμα, πρωταγωνιστής σε έναν καφκικό εφιάλτη.

Δεν ελέγχω πια πράξεις και αισθήματα. Δεν είμαι παρά ένας θεατής σε πρώτο πρόσωπο. Κάθε μου πράξη κι ένα βήμα στο παράλογο. Δεν είμαι εγώ αυτός. Τούτη η εικόνα είν’ αλλουνού, εγώ απλά τη βλέπω. Λαθραναγνώστης των ονείρων του.

Και τότε είναι που ξυπνώ. Χτυπάει άρρυθμα η καρδιά, τρέχει ποτάμι ο ιδρώτας. Και σαστισμένος ψάχνω να βρω το γιατί. Και το χαρτί μπροστά μου είναι κενό μα εγώ νιώθω γεμάτος. Ήρθε η ώρα να γράψω…

Ετικέτες: ,

Related Posts

Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

5 shares

See You In FB