Η μέρα που δεν παράγω τίποτα με θρέφει για τις επόμενες

της Τζίας Διαμαντοπούλου

H εβδομάδα κυλάει και οι μέρες και οι ώρες της με σέρνουν στο χορό. Και δεν λέω τίποτα. Αντιθέτως «χορεύω» με όλο μου το πάθος και όταν χρειάζεται κάνω και πιρουέτα για να καλύψω τυχόν κενά. Αυτές οι μέρες κουβαλάν κάτι από υποχρεώσεις, από στρες, ενέργεια, παραγωγικότητα. Το τυπικό αλλά και αυτοσχεδιαστικό μου πρόγραμμά ακολουθεί τη ροή του κι εγώ αυτήν. Αρέσκομαι να παλεύω, να αφιερώνω χρόνο και ποιότητα, να δοκιμάζω, να εξασκούμαι. Να επιμένω, να κουράζομαι, να νευριάζω και να τα παρατάω. Και σε λίγη ώρα να συνέρχομαι και να πεισμώνω και φτου κι απ’ την αρχή. Αυτός ο τρόπος ζωής με κάνει να γουστάρω και τα άτομα ίδιας κατηγορίας.

Τα άτομα αυτά αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι των πόλεων: Εκκολαπτόμενοι καριερίστες, φιλόδοξοι νέοι, ή απλά τύποι που δεν μπορούν να κάθονται. Άπραγοι. Έτσι απλά. Τους βλέπεις να περπατάνε στα πεζοδρόμια με κεκτημένη ταχύτητα αλλά και στυλ διακριτικό, κάτι σαν βάδην. Περνάν απ’ τον ένα δρόμο στον άλλο ζώντας επικίνδυνα και τρώγοντας κι από κανένα βρισίδι. Όταν δε διασταυρώνονται και κάποιος πρέπει να αντιδράσει γρήγορα, βλέπεις αμήχανα γελάκια ή συσσωρευμένη ένταση. Τι να κάνεις, οι ρυθμοί κιόλας το επιβάλλουν. Αποτελούν όμως, άθελά τους, ένα ευχάριστο και κάπως κωμικό στοιχείο της πόλης. Με το συμπάθιο, ας πούμε ότι τη βρίσκω να στέκομαι στο αστικό και να πετυχαίνω τέτοια ράτσα. Ανεβαίνουν σε αυτό με ένα μικρό πήδημα. Ίσως από την ανακούφιση που πρόλαβαν το δρομολόγιο ή από τη χαρά για το μικρό διάλειμμα που έχουν στη διάθεσή τους, μέχρι να φτάσουν στον προορισμό τους.

Παρατηρώ κάποια πόδια υπερδύναμα, που εκδηλώνονται με ένα ασταμάτητο πάνω-κάτω, ένα συνεχές τρέμουλο. Για κάποιους θεατές ένα σπαστικό τικ, που τους βαράει στα μηνίγγια να το βλέπουν, όπως το μαρτύριο της σταγόνας. Μπαίνω στη διαδικασία να τους ψυχολογήσω. Υπερένταση, στρες, αγωνία, ανυπομονησία, ενεργητικότητα, αναμονή, ακινησία, πάθος τους χαρακτηρίζουν. Ταυτίζομαι, αυτοί οι άνθρωποι είναι ελκυστικοί ή μου φαίνεται;

Οι υποχρεώσεις συνεχίζουν και απαιτούν συνεχώς. Όνειρα και στόχοι δουλεύονται καθημερινά. Υπάρχει όμως μια μέρα ξεχωριστή. Αυτή που αφιερώνω σε μένα και τις δυνάμεις μου. Υπάρχει στο εβδομαδιαίο πρόγραμμα συνειδητά. Σταθερή και αμετάβλητη. Την περιμένω κάθε φορά με την ίδια αγάπη. Σκέφτομαι ότι όλοι οι μεγάλοι δημιουργοί θα είχαν από μια τέτοια ημέρα. Μέσα σ’ αυτήν θα άνοιγαν τα παραθυρόφυλλα και θα έπιναν τον καφέ τους παρατηρώντας περαστικούς. Θα συνέχιζαν με τις ώρες να ψάχνουν το επόμενο θήραμα έμπνευσης. Χωρίς βιασύνη και πίεση. Το δειλινό θα διάβαζαν μεγάλες ιδέες και θα φιλοσοφούσαν με ένα φίλο σε ένα περίπατο. Θα εικονογραφούσαν τα οράματά τους. Και κλείνοντας τα παντζούρια τη νύχτα θα ταξίδευαν τον εαυτό τους λίγα χρόνια μακριά. Χάρη σε αυτή τη «κενή» μέρα μπορούν να βελτιωθούν, να φανταστούν ελεύθερα, να χαϊδέψουν το εγώ τους. Το εφήρμοσα κι εγώ χωρίς να θυμάμαι πότε και από πού έκλεψα την ιδέα. Κι αν κάποτε ένιωθες τύψεις ενώ καθόσουν, διώξ’ τες. Κι αν πιστεύεις πως δεν έκανες πολλά σήμερα, μη το αφήσεις να περάσει. Δικαιούσαι καθαρό και ξεκούραστο πνεύμα. Να επιτρέπεις στο μυαλό σου πέρα από το να μαθαίνει, να πηγαίνει μπροστά. Εάν δεν επιπλεύσεις στη θάλασσα σαν υπνωτισμένος, δεν πρόκειται να κολυμπήσεις. Και το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να αφεθείς για λίγο…

Πόσο απλό;

Ετικέτες: ,

Related Posts

Τζία Διαμαντοπούλου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

35 shares

See You In FB