Η ξένη

της Ράνιας 

Δεν ξέρω πως μπορεί κανείς να φτάσει σε ένα τέτοιο σημείο.

Μια γυναίκα να θέλει να κόψει τα μαλλιά της, απλά για να τριγυρίζει ουδέτερη.

Να θέλει να μην αγγίζει ούτε έναν περαστικό στο πέρασμα της, για να νιώθει σαν φάντασμα μέσα στην πόλη.

Να βάλει φαρδιά, άσχημα ρούχα, φυσικά, σε γκρι και πιο «σωστά» σε μαύρες αποχρώσεις.

Να μην θέλει να προσθέσει κάτι στο βλέμμα της πέρα από αφηρημάδα.

Ακόμα και ξυπόλητη πιο άνετα θα ένιωθε μέσα σε εκείνους τους φευγαλέους ανθρώπους με τις βαθιές τσάντες.

Πιο άνετα να τριγυρνάει σαν σκιά, παρά να ελπίζει κάτι από αυτούς τους μαλακούς τοίχους.

Σαν μαύρη πυρίτιδα να κυλάει από κάθε ανθρώπινη πτυχή, μα να μην νιώθει.

 

Να νιώθει σφυγμό και σφυγμό να μην έχει.

Να νιώθει ανάσα, μα καρδιά να μην έχει.

Να νιώθει λαιμό, μα να μην αγαπάει.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Ράνια
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

59 shares

See You In FB