Η κοπέλα στον καθρέφτη

της Μαριλένας Κολλάρου

Θα ευχηθώ μόνο και μόνο γιατί ίσως κάποια μέρα οι ευχές απαιτήσουν λόγο στην πραγματικότητα.

Πέρασε ένας χρόνος από τότε που είπαν πως πέρασε ένας χρόνος. Βρε μανία να περνά ο καιρός! Βρε μανία να μετρούν τις ημέρες.

Η χρονιά που πέρασε ήταν «αλλιώτικη», θα έλεγα με βρήκε απροετοίμαστη. Αποφασίστηκε και ξαφνικά μεγάλωσα, μέρα με τη μέρα. Έζησα για πρώτη φορά μόνη κι έτσι αναγκάστηκα να συμβιώσω με την κοπέλα στον καθρέφτη. Μια καστανή, χλωμή, γκρινιάρα, δολοπλόκα. Χρειάστηκε να χαμογελάω και να σκαρφίζομαι τις νύχτες παραμύθια, γιατί διαφορετικά δεν μπορούσε να κοιμηθεί, κι εγώ δεν άντεχα να ξενυχτώ στη δική της συντροφιά.

Η κοπέλα στον καθρέφτη. Αυτή ανταπέδιδε χαμόγελα σπανίως, συνήθως με κοιτούσε μελαγχολικά. «Πάλι εσύ εδώ;». Της άρεσε να μένει μόνη, ούτε εμένα δεν ανεχόταν, κι ας την φρόντιζα, κι ας τη φιλοξενούσα. Θυμάμαι. Πόσες βραδιές διώχτηκα από το σπίτι, κι άλλες ανακάτευε την τάξη δεκαεννέα χρόνων, αναζητώντας κάτι να ασχοληθεί. Έχωνε τα χέρια της στο μυαλό μου και ξεκρεμούσε φιλοδοξίες, φοβίες, αναμονές. Τα δοκίμαζε και κοιτιόνταν στον καθρέφτη. Έβγαινε έξω φορώντας κάτι βελουτέ όνειρα, γυρνούσε σπίτι κι ήταν όλα τσαλακωμένα. Τότε μαλώναμε: «Αυτό ήταν προίκα από τη μάνα μου, το φύλαγα να το πραγματοποιήσω μια πιο κατάλληλη στιγμή, κοίτα! Κοίτα τι έκανες». Όμως αδιαφορούσε, «Να τα φοράς, να τα τσαλακώνεις, να τα σκίζεις κι αν θέλεις τη συμβουλή μου, είναι καλύτερα να πορεύεσαι δίχως όνειρα, γυμνή».

Κανείς δε με προειδοποίησε πως υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, γύρω μας, μέσα μου. Έφτασα στα όριά μου, – γράφτηκε κατά λάθος «Έφτασα στα όνειρα μου», εκείνη θα το έκανε – όταν ένα ταλαίπωρο βράδυ δανείστηκε το δικό μου σώμα κι ερωτεύτηκε για μένα, χωρίς την άδειά μου. Τι θράσος! Έπρεπε να τη μαλώσω, μα σαν τράβηξα στον καθρέφτη να τη συναντήσω, με κοίταξε για πρώτη φορά, με μάτια σχεδόν χαμογελαστά. Δειλία; Λαχτάρα; Της επέτρεψα να γελά.

Ένα πρωί γυρνώντας σπίτι, βρήκα το σώμα παρατημένο στο τραπέζι. Η κοπέλα είχε γυρίσει στον καθρέφτη κι ίσα που πρόλαβα τελευταία φορά να τη δω. Το χρώμα των ματιών της είχε ξεφλουδίσει και από τα τρίμματα έσκουζε κατάμαυρη η ψυχή της. Έπλυνα τη σάρκα, τη σιδέρωσα, μπάλωσα κάτι σκισίματα και τη φοράω πάλι εγώ. Η κοπέλα στον καθρέφτη δεν ξαναφάνηκε, μα είμαι σίγουρη πως τα βράδια την ακούω να κλαίει. Ένα μεσημέρι, καθώς περπατούσα φορώντας τη σάρκα, ένας άνδρας σκυφτός σήκωσε τα θλιμμένα μάτια του και χαιρέτησε. Πρώτη φορά τον έβλεπα, μα από τις σπασμωδικές κινήσεις του σώματος υποψιάστηκα πως ήταν εκείνος, εκείνης! Έτσι όπως τρέξαμε κι οι δυο μακριά, δεν πρόλαβα να εξηγήσω, πως δεν είμαι εκείνη, είμαι εγώ. Προσπάθησα να την ενημερώσω χτυπώντας αμέτρητες βραδιές, μάταια, τον καθρέφτη. Νομίζω πως δεν θα την ξαναδώ ποτέ.

Θέλω να ξαναβρώ το κορίτσι στον καθρέφτη, να την κοιτάξω κατάματα κι αυτή τη φορά να της χαρίσω για πάντα το σώμα, να το ράψει επάνω της. Κι ας φύγει… Ίσως κάποιος περιμένει το πνεύμα και την ύλη της. Αχρείαστο θα παραμένει πάντοτε για εμένα, μαζί μου μονάχα τα μάταια είναι πιθανά. Θέλω να πω, να μην σβήσετε από τη χρονιά σας ούτε μισή συλλαβή, ούτε ένα δάκρυ, ούτε μισό χαμόγελο. Θα ευχηθώ μόνο και μόνο γιατί ίσως κάποια μέρα οι ευχές απαιτήσουν λόγο στην πραγματικότητα. Να είστε γενναίοι! Να λέτε ψέματα αν δεν αντέχετε την αλήθεια, η ζωή είναι δύσκολη, θα το καταλάβουν μονάχα λίγοι, κάποιοι σκουντούφληδες, ονειροπόλοι, κάτι πλάσματα μισολόκληρα, περιέργως φωτεινά. Να θυμώνετε και να κλαίτε, να απαιτείτε αγάπη και μια αγκαλιά. Μόνο σας παρακαλώ, μην αρκείστε να γίνετε είδωλα στον καθρέφτη. Αρπάξτε ένα τυχαίο σώμα από δίπλα σας και βγείτε στους δρόμους. Φωνάξτε ώσπου να σας ακούσουν. Δεν σας ακούν; Ξανά, πιο δυνατά.

Ελευθερώστε ανθρώπους από καθρέφτες, γίνετε τα μέσα, με τα οποία τα αδύνατα θα γίνουν δυνατά…

 

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαριλένα Κολλάρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

48 shares

See You In FB