Η απόφαση

της Νάταλη Καλ.

Σηκώθηκα να καπνίσω
Να δω τον καπνό να χορεύει, να νιώσω τη γλυκιά ζαλάδα.
Ώσπου μια σκέψη ήρθε.
Αχ αυτές οι σκέψεις· έρχονται και μένουν. Δε φεύγουν
Σταμάτησα να περπατώ
Ένιωσα ένα κενό
Μια γλυκιά αόρατη αγκαλιά που με άφηνε ψυχρή, όπου δε με άγγιζε πονούσα. Ο πόνος είναι τόσο κοντά με την ηδονή.
Ένας κρύος ιδρώτας διέσχισε το κορμί μου. Άκουσα τη χροιά του δέρματος μου. Το σώμα δεν ψεύδεται ποτέ.
Είμαστε σκόνη στον άνεμο τελικά, τελείες μέσα στο άπειρο. Παγώνια που θαυμάζουν την ομορφιά τους δημιουργώντας ένα περίτεχνο τελετουργικό ζευγαρώματος για να προσελκύσουν τον εραστή τους.
Η σκόνη είναι όμορφη άδεια αόρατη άυλη. Τα παγώνια όμως, μένουν για πάντα στο έδαφος, παρηγορώντας τον εαυτό τους με την υπέροχη ομορφιά τους
Και μετά έκανα ένα βήμα
Και το γιατί χοροπηδούσε μπροστά στα μάτια μου
Οι ανοιχτοί δρόμοι έχουν γίνει για τα βήματά μας
Εν τέλει αφεθήκαμε και συνεχίσαμε τα βήματά μας
Και οι αλυσίδες από πίσω ακολουθούσαν. Και το οξυγόνο τελειώνει
Ποτέ δε θα μάθω αν άξιζε τελικά να κοιτάξω έξω από τη γυάλινη μήτρα της κοινωνίας ή όχι…

Ετικέτες: ,

Related Posts

by
Feelings. Facts. Faces. Full of Beauty. Fwords.
Previous Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB