Η αγάπη είναι μία φιλία που έχει πάρει φωτιά

της Φραγκίσκας Στρούμπου

Η αγάπη είναι μία φιλία που έχει πάρει φωτιά. Είναι η ήρεμη κατανόηση, η αμοιβαία εμπιστοσύνη, να μοιράζεσαι και να συγχωρείς. Η αφοσίωση και η πίστη στα καλά και στα άσχημα. Δεν μένει για την τελειότητα και επιτρέπει να φανούν οι ανθρώπινες αδυναμίες.
Από όλους τους ανθρώπους που έχουν έρθει στη ζωή μου, θα είσαι πάντα αυτός που λάμπει περισσότερο. Από την πρώτη μέρα ήσουν ο καλύτερος φίλος μου που διπλασιάζεται σαν αδελφή-ψυχή μου, ακόμα κι αν δεν το καταλάβαμε αμέσως. Δεν ήταν απαραίτητο να γίνεις φίλος με αυτό το κορίτσι που δεν γνώριζες και να με γνωρίσεις στους φίλους σου, στην οικογένεια σου και στην καρδιά σου. Αλλά χαίρομαι που το έκανες.
Εξαιτίας σου, ξέρω τι είναι η αληθινή αγάπη και δεν μπορώ να σε ευχαριστήσω αρκετά γι’ αυτό. Καμία ψυχή σε αυτή τη γη δε συγκρίνεται μαζί σου και με όσα μου έμαθες.
Όταν οι δρόμοι μας συναντήθηκαν, κάτι στην καρδιά σου ήξερε ότι δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή. Δεν ήθελες να καταστρέψουμε τη φιλία μας όταν ήμασταν νέοι. Με ώθησες λοιπόν να περιμένω και να μεγαλώσω μόνη μου, να μάθω τι είναι πραγματικά η υπομονή στη ζωή. Εύχομαι να ήξερα τότε ότι ξέρω τώρα. Δε θα τα είχαμε καταφέρει ποτέ γιατί δεν ήμασταν έτοιμοι. Θα είχαμε χωρίσει και θα είχα απομακρυνθεί για πάντα, δε θα κοιτούσα ποτέ πίσω σε μας. Σε ευχαριστώ που με έμαθες να είμαι υπομονετική.

Όταν περνούσα δύσκολες στιγμές, βεβαίωνες ότι ήσουν μόνο μια κλήση μακριά. Ακόμα κι αν δεν ήμασταν μαζί, ακόμα κι αν ήμασταν χιλιόμετρα μακριά, πάντα σήκωνες το τηλέφωνο όταν χρειαζόμουν ένα φίλο για να μιλήσω. Μου έδωσες έναν ώμο για να κλάψω, ένα χέρι για να κρατάω, και μια φωνή που με έβγαζε από τις χειρότερες μέρες. Δεν ήσουν μόνο φίλος, αλλά έδειξες συμπόνια και ηρεμία που συχνά ήθελα να βλέπω από έναν άνδρα. Προσπαθώ να είμαι ακριβώς αυτό για σένα στις πιο σκοτεινές μέρες σου. Σε ευχαριστώ που με έμαθες να είμαι συμπονετική.
Σιγά σιγά αλλά σίγουρα με έφερες στη ζωή σου. Βλέπαμε καθημερινά ο ένας τον άλλον και μάθαμε τι είναι πραγματικά να έρθουμε πιο κοντά ο ένας στον άλλο. Μπορούσες να με κάνεις να χαμογελάω απλά κοιτάζοντας το δρόμο μου και εξακολουθείς να το κάνεις. Γνωρίζαμε ο ένας τον άλλον καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον στον κόσμο επειδή μου επέτρεψες να ρίξω τα τείχη μου. Στην αγκαλιά σου, ένιωθα ασφαλής, πως να είμαι ο εαυτός μου, να αισθάνομαι ευάλωτη και να ξέρω καλά, ότι δεν θα πας πουθενά. Πάντα ήξερες πώς να με κρατάς για να κάνεις τον πόνο, τις ανησυχίες και το στρες να φύγουν από τη ζωή μου. Σε ευχαριστώ που με έμαθες ότι είναι φυσιολογικό να αισθάνομαι αδύναμη.
Όσο περισσότερο χρόνο περνούσαμε μαζί, τόσο περισσότερο συνειδητοποίησα πόσο πολύ μου άρεσε η ζωή μου μαζί σου. Ακόμα και το να μην κάνω τίποτα μαζί σου ήταν διασκέδαση. Με έκανες να αγαπήσω τα μικρά πράγματα όπως να μείνω και να μαγειρεύουμε μαζί τα γεύματα και να έχουμε μεγάλες συζητήσεις. Είναι σαν κάθε δευτερόλεπτο που περνούσαμε μαζί να ήταν γεμάτο χαμόγελα και γέλια. Απολαύσαμε τη ζωή και αγωνιστήκαμε για να είμαστε ευτυχισμένοι. Σε ευχαριστώ που μου έμαθες να αγαπώ τα μικρά πράγματα στη ζωή.

 

Ετικέτες: ,

Related Posts

Φραγκίσκα Στρούμπου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

40 shares

See You In FB