Ήχοι μοναξιάς

της Λίνας Κατσίκα

Μοναξιά. Τέσσερις τοίχοι, μια τηλεόραση που παίζει -αδιάφορο τι- αναμμένα τα φώτα, μισοσβησμένα αυτά του μυαλού. Μάτια «καρφωμένα» στην οθόνη, κοιτούν χωρίς να βλέπουν, αυτιά ακούν ήχους χωρίς να διακρίνουν λέξεις. Σώμα παρατημένο, «ριγμένο» σ’ έναν καναπέ και η ψυχή μια χοάνη που σε βουλιάζει εκ των έσω. Μια δίνη γκρεμίζει καθετί όμορφο μέσα σου, το ρουφάει, το εξαφανίζει. Το κρεβάτι μικρό για την απεραντοσύνη της αγάπης που κρύβεις μέσα σου, τεράστιο για το κορμί που πλαγιάζει μονάχο.

Αποφασίζεις να βγεις έξω στον κόσμο, στο φως. Καμιά διαφορά από την απραξία που άφησες πίσω σου. Λες κι ένα παγωμένο περίβλημα σε κρατά μακριά απ’ τον καθένα που σε προσπερνά. Ο ήλιος σου ρίχνει τη ζέστη του, μα εσύ κουμπωμένος, σκυφτός βαδίζεις στο δρόμο. Οι λέξεις βουητό που σε ζαλίζει, οι άνθρωποι περιβάλλον αποπνικτικό απ’ όπου θέλεις να φύγεις, ν’ απομακρυνθείς. Γυρίζεις στο σπίτι πιο κουρασμένος από πριν. Μετάνιωσες που βγήκες. Δεν άλλαξε κάτι. Καλύτερα όμως εδώ. Δεν έχει τουλάχιστον φασαρία. Εσύ, η οθόνη της τηλεόρασης που παίζει -αδιάφορο τι- η ψυχή σου που πνίγεται , θηλιά στο λαιμό σου που σφίγγει. Κι ο καιρός περνά, ο χρόνος κυλά κι εσύ μαραζώνεις μέρα με τη μέρα. Σύνελθε ανθρωπάκο, μην αφήνεσαι, ξύπνα! Μόνο εσύ μπορείς να το κάνεις, μόνο εσύ!

Ετικέτες: ,

Related Posts

Λίνα Κατσίκα
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

53 shares

See You In FB