Η βροχή

της Εύης Γουργιώτη

Η πρώτη σταγόνα μόλις κύλησε στο χέρι της καθώς περπατούσε.
Ένα χαμόγελο απλώθηκε στο πρόσωπό της και κοιτώντας τα σύννεφα σκέφτηκε
«άραγε θα μου την κάνουν τη χάρη;»
Δεν πρόλαβε να τελειώσει τη σκέψη της και η βροχή ξεκίνησε τον τρελό χορό της.
Ήρθε επιτέλους η ώρα της λύτρωσης… της λύτρωσής της… από εκείνον.
Αφέθηκε στο χορό της. Νερό με δάκρυα γίνανε ένα. Όπως γινόταν ένα μαζί του κάθε φορά που του δινόταν.
Η βροχή άρχισε να βρέχει το πρόσωπό της. Να ξεπλένει από πάνω της τα φιλιά του.
Στη συνέχεια άγγιξε όλο της το κορμί. Άρχισε να ξεπλένει και τα χάδια του.
Έπρεπε να τον σβήσει από πάνω της. Ή μάλλον «ήθελε».
Μα δεν υπολόγισε πως όσο και να βραχεί, η καρδιά της θα παρέμεινε ανέπαφη, στεγνή.
Για λίγο θα ένιωθε ελεύθερη. Θα κατάφερνε να μην τον σκέφτεται. Θα πίστευε ότι η βροχή θα έκανε αυτό που εκείνη προσπαθούσε τόσες μέρες.
Η καρδιά της όμως θα της το διέψευδε αργότερα…

Ετικέτες: ,

Related Posts

Avatar
by
Feelings. Facts. Faces. Full of Beauty. Fwords.
Previous Post Next Post

Comments

  1. Avatar
    • panos f
    • 26 Μαρτίου 2019
    Απάντηση

    τέλειο!!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB