Η σκηνή σου

της Βιλελμίνης Κόνι

Αργούσε πολύ να ξεκινήσει η παράσταση. Οι κουρτίνες είχαν σφραγίσει καλά τη σκηνή. Σκοτάδι γύρω μου και ας έμοιαζαν οι προβολείς σαν τον ήλιο. Οι δείκτες του ρολογιού πάγωσαν.
23:40.
Αδιάφορο μου φάνηκε. Κι όμως περίμενα να ανοίξουν οι κουρτίνες. Ετοιμαζόμουν για μια ακόμη σου παράσταση. Ξέρεις από εκείνες που γνώριζες καλά το ρόλο σου. Που έπαιζες τόσο ρεαλιστικά. Όλα μοιάζανε ψέμα γύρω σου. Και εκεί την πάτησα. Όλα γύρω μου ήταν η αλήθεια που κάποτε πίστευα σε αυτήν. Μέχρι που εμφανίστηκες εσύ στη μέση εκείνης της σκηνής. Έσβησαν τα πάντα γύρω μου. Ξέχασα την ύπαρξη του κόσμου και για μένα η μοναδική αλήθεια ήταν αυτό που έβλεπα.
Εσύ!
Εσύ ήσουν η πιο αληθινή αυταπάτη που αντίκρισαν τα μάτια μου.
Που προσέβαλε την καρδιά μου. Που σκοτείνιασε την ψυχή μου.
Έτσι, σε χειροκρότησα στο τέλος. Για την θεσπέσια παράστασή σου.
Χειροκρότησα και τον κομματιασμένο μου εαυτό. Που για άλλη μια φορά πίστεψα πως το σκοτάδι γύρω μου θα μου δώριζε εκείνη τη λάμψη που σου έκλεψε η σκηνή.
Γδαρμένο σώμα, λοιπόν, επιστρέφει από εκεί που ξεκινά η κάθε μέρα.
Από το τέλος της αρχής.
Την ελπίδα!

Ετικέτες: ,

Related Posts

by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

30 shares

See You In FB