Η νύχτα, άσπονδος εχθρός μου

της Ανδριάνας Γκολώνη

Το ρολόι δείχνει δώδεκα τα μεσάνυχτα, ίσως και μία.
Δεν ξέρω, τι έχει σημασία πια;

Όλες οι ώρες της νύχτας μπλέκονται μεταξύ τους σε ένα εφιαλτικό σκοτάδι που όλο και βαθαίνει. Η νύχτα, η νύχτα ποτέ δεν ήταν επιεικής μαζί μου. Πάντα μαζί της έρχονταν οι πιο σκοτεινές μου σκέψεις να θυμίσουν τα λάθη μου και να τα μεγαλοποιήσουν τόσο, παρουσιάζοντάς τα σαν αποτρόπαια εγκλήματα.

Και ο ύπνος ρηχός, λίγος, σαν αναγκαίο κακό που σε λύτρωνε στιγμιαία μόνο για να σε βυθίσει αργότερα με περίσσεια αποφασιστικότητα στην θλιβερή σου πραγματικότητα. Πότε δεν αγαπούσα τη νύχτα, ποτέ δεν θα την αγαπήσω.

Ίσως τώρα που το σκέφτομαι να μην ήταν ποτέ γραφτό εμείς οι δύο να συνυπάρξουμε. Εγώ να προσπαθώ μάταια να διαγράψω τις μαύρες σκέψεις μου και εκείνη σαν δαίμονας να μου ψιθυρίζει χωρίς σταματημό λόγια σκληρά, να μην μου επιτρέπει να ξεχάσω τίποτα. Όσο και αν θέλω, όσο και αν προσπαθώ, επάγρυπνος φρουρός της δυστυχίας μου.
Η νύχτα.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Ανδριάνα Γκολώνη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

66 shares

See You In FB