Η μικρή νεράιδα

της Μελίνας Μητροπούλου

Ήταν μια φορά, εκεί έξω, στον κόσμο του «δεν ξέρω» και του «δεν υπάρχει αύριο», μια μικρή νεράιδα. Το κορμί της, βαμμένο στο ροζ χρώμα, μόνο ένα άσπρο μικρό και διαφανές πέπλο ξεχώριζε από τη μορφή της. Ήταν ψηλή, με μακριά ξανθά μαλλιά και βαθιά μπλε μάτια, που χανόσουν σε κάθε βλέμμα της ή μάλλον σε υπνώτιζε. Το χέρι της, είχε ένα σημάδι από τη μια πλευρά. Η νεράιδα αυτή, ζούσε σε ένα μεγάλο κήπο με πολλά τριαντάφυλλα, και μέσα σε αυτόν τον κήπο μια μικρή καλύβα που δεν την ξεχώριζες από τις λεύκες ορχιδέες. Σε δύο μεγάλα δέντρα, διέκρινε μια μεγάλη χρωματιστή κούνια.

Η ψυχή της νεράιδας, ίσως να βρισκόταν σε μία άλλη πραγματικότητα. Εκεί που ο κήπος της της μιλούσε καθώς πότιζε και περιποιόταν τα λουλούδια της. Η πραγματικότητα όμως που ζούσε και η ίδια δεν ήταν όπως ήθελε. Μια βασανισμένη από σκέψεις ζωή, που λίγοι θα θέλανε να είναι μέρος αυτής. Οι σκέψεις που την βασάνιζαν ήταν καθαρά γύρω από άγνωστα μονοπάτια που θέλει να βαδίσει αλλά ταυτόχρονα φοβάται. Θέλει να γνωρίσει τον κόσμο αλλά φοβάται. Γιατί φοβάται; Τι έχει να κρύψει η νεράιδα από αυτόν τον κόσμο που είναι μέρος του; Ίσως ούτε η ίδια γνωρίζει τους φόβους της ή τις ανασφάλειές της. Απλά, είναι πολλές στιγμές που νομίζει ότι ο κόσμος είναι επικίνδυνος και τα καινούργια βήματά της θα φέρουν καταστροφές στη ζωή της. Είναι το πολύ γνωστό αίσθημα του φόβου. Αυτό που η νεράιδα ξέρει πιο καλά από όλους. Γιατί, στον φανταστικό της κόσμο, υπάρχουν γνωστά για εκείνη συναισθήματα. Είναι πλέον σίγουρο ότι η μικρή μας ηρωίδα φοβάται τα συναισθήματα και τις πράξεις γύρω από τον νοητό κόσμο. Φοβάται τα όνειρα, φοβάται τις λέξεις που θα ακούσει και αυτές που θα αναγκάζεται να πει.

Τι είναι λοιπόν τα συναισθήματα που λίγο πολύ όλοι φοβόμαστε να εκφράσουμε; H νεράιδα μας μπορεί και να καταφέρει να πει στον κόσμο για την αλήθεια των συναισθημάτων. Ίσως αυτή ξέρει καλύτερα την αλήθεια τους. Ίσως ξέρει για τον φόβο, για την αγάπη, για τον έρωτα ακόμα και για το μίσος, για την αληθινή φιλία και για την καταστροφή της ψυχής, γιατί και αυτό συναίσθημα είναι. Είναι αυτό που λέμε χτύπος της καρδιάς. Μπορεί να χτυπάει δυνατά, μπορεί και όχι. Μπορεί να φτερουγίζει με κάθε βλέμμα, με κάθε άγγιγμα. Η νεράιδα μπορεί να ξέρει τον τρόπο που χτυπάει η καρδιά σε κάθε συναίσθημα. Γιατί είναι προφανές ότι τα συναισθήματα είναι ένα μέρος του νοητικού κόσμου της. Στον πραγματικό κόσμο τα συναισθήματα είναι κάπως άγνωστα. Η νεράιδα ξέρει να αισθάνεται την αγάπη ακόμα και τον έρωτα. Το νιώθει μέσα της, το καταλαβαίνει από τον χτύπο της καρδιάς της. Ξέρει ότι αυτά το συναισθήματα είναι παραμυθένια. Όπως και αυτή άλλωστε. Ζει στον δικό της κόσμο, σε ένα κόσμο που σε κάθε χτύπο τα λουλούδια χαίρονται και χορεύουν στην ευχάριστη αυτή μελωδία. Στη μελωδία των συναισθημάτων που όλους τους κάνουν να χάνουν την αίσθηση της πραγματικότητας.

Η καρδιά της νεράιδας, χτυπούσε γρήγορα και πολύ βασανιστικά. Κάτι περίμενε να δει, να ακούσει, να μάθει. Είναι ίσως κάτι πρωτόγνωρο για την ζωή της. Μπορεί όχι ένας έρωτας, μπορεί όχι μια αίσθηση αγάπης. Μπορεί όμως κάποιο καινούριο συναίσθημα. Μια πληρότητα, μια ικανοποίηση και μια γαλήνη στα μάτια της και στην ψυχή της. Την πληρότητα, γιατί ξέρει μέσα της ότι είναι μια νεράιδα που έχει ζήσει σε ένα παραμυθένιο κόσμο και την κάνει να νιώθει ελεύθερη και μοναδική. Την ικανοποίηση, γιατί στα χρόνια της έχει ζήσει στιγμές που ίσως ήθελε να ξαναζήσει αλλά δεν θα ξεχάσει ποτέ, και βεβαία την γαλήνη για όλα αυτά που βλέπει και ζει κάθε μέρα στη ζωή της.

Είναι δυνατόν μια νεράιδα σαν τη πρωταγωνίστρια μας να είναι ένα πλάσμα με ανθρωπινή ψυχή; Να ζει, να αισθάνεται, να θέλει, να πληγώνεται, και να ονειρεύεται για το μέλλον; Μπορεί τα συμπεράσματα να είναι πολλά. Ένα από αυτά; Η αγάπη για τη ζωή και την ευτυχία δεν έχει όρια ούτε είναι για αυτούς που ονομάζουμε »ανθρώπους». Είναι κάτι που προέρχεται από τα βάθη της μαγείας και των παραμυθιών. Ό,τι εμείς ερωτευόμαστε, ό,τι εμείς αγαπάμε, ό,τι ποθούμε ή φοβόμαστε, είναι δημιούργημα των νεράιδων που μας βλέπουν να πονάμε, να μισούμε, να αγαπάμε και να ζούμε. Μην κρίνετε λοιπόν, τους δημιουργούς τους αν είναι λάθη ή σωστά. Κρίνετε τις συγκυρίες της δική σας ζωής και τους παράγοντες οι οποίοι σας κάνουν κακούς με τον εαυτό σας ή με τους άλλους ή ακόμα και με τα συναισθήματα.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μελίνα Μητροπούλου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

43 shares

See You In FB