Γράμμα προς τη ζωή

της Αναστασίας Μιγδάνη

Λατρεμένη και Μισητή μου, 
Έφτασα στη μέση του δρόμου σου για να πάρω την απόφαση να σου γράψω. Θυμάσαι, αλήθεια, την πρώτη φορά που σου μίλησα; Ένα ζεστό καλοκαιρινό απομεσήμερο. Καθόμουν στις σκάλες του σπιτιού μου και χάζευα τον ήλιο που έπαιζε κρυφτό μέσα από τις φυλλωσιές μιας ακακίας. Και τότε ξαφνικά, σαν μία μακρινή φωνή να με παρακίνησε, αποφάσισα να σου μιλήσω. Έκρυψα το πρόσωπο μου μέσα στις παλάμες και σου ψιθύρισα. Σου ζήτησα να είσαι όμορφη και λαμπερή. Κάθε στιγμή μαζί σου να έχει μόνο χαρές και γέλια. Η διαδρομή που θα κάνουμε μαζί πιασμένες από το χέρι να είναι ομαλή και ευχάριστη. Σου ψιθύρισα και μετά σιώπησα για ν’ αφουγκραστώ την απάντησή σου. Την έφερε ένα αεράκι που τρύπωσε στ’ αυτιά μου κι εγώ σου χαμογέλασα ευτυχισμένη.

Γλυκιά μου, σου στέλνω αυτό το γράμμα, γιατί θέλω να σ’ ευχαριστήσω για τον δρόμο που μου είχες χαράξει από τότε που ήμουν παιδί. Κοντά σου γνώρισα τι θα πει χαρά, γέλιο, ευτυχία. Ταυτόχρονα γνώρισα τον πόνο, το δάκρυ και την δυστυχία. Μου έμαθες, όμως, πως όλα αυτά τα συναισθήματα βαδίζουν παρέα. Πως χωρίς το δάκρυ δεν απολαμβάνεις το γέλιο. Χωρίς τη λύπη δεν ενθουσιάζεσαι με τη χαρά. Πως η ευτυχία δεν έχει αξία χωρίς να έχεις νιώσει δυστυχία. Σ’ ευχαριστώ που μου έμαθες την αγάπη κι ας υπήρξαν στιγμές που την έχασα. Που έφερες κοντά μου ανθρώπους που με νοιάστηκαν κι ας τους πήρες μακριά μου. Που έδιωξες από το πλάι μου αυτούς που δεν άξιζαν και κράτησες αυτούς που θα μείνουν ως το τέλος.
Θέλω να ξέρεις πως όπως και να μου φερθείς στο υπόλοιπο της διαδρομής μας, εγώ θα σ’ ευγνωμονώ πάντα για τις στιγμές που μου χάρισες.

Υ.Γ. Να ξέρεις πως δεν θα σε άλλαζα με καμία άλλη.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Αναστασία Μιγδάνη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

68 shares

See You In FB