Γράφω και λάθη

της Μαριλένας Κολλάρου

Όλοι ζητούν μια ευκαιρία. Μα τι είναι οι ευκαιρίες, φύλλα που πέφτουν από τα δέντρα; «Την άνοιξη αν δεν βρεις την φτιάχνεις», το γνωρίζω Ποιητή. Συλλέγω νεκρή φύση τελευταία, κυρίως φύλλα, τα θρυμματίζω και με μια φθηνή κόλλα εμπορίου έφτιαξα ένα κολάζ λουλουδιών. Μα αυτό δεν είναι καλό ούτε για τον τοίχο, όχι για ζωή, πόσο μάλλον για άνοιξη.

Γιατί είμαι πάλι λυπημένη; Όλες αυτές οι αποφάσεις, μα κυρίως τα όνειρα, εκείνα με πιέζουν. Οι άνθρωποι… Πώς προσεγγίζεις τους ανθρώπους; Πώς τους αγαπάς; Αν τους αγαπάς σαν δάκρυα δεν αξίζει. Τα δάκρυα είναι απλά μια καταιγίδα. Η καταιγίδα είναι για τους τρελούς, οι ποιητές όμως αγαπάνε (σ)τη βροχή. Δεν εντάσσεται ο εαυτός, δεν κλείνεται σαν τα υπόλοιπα ρήματα ετούτη η λέξη. Ποια να εννοώ; Μία, που δεν καταλαβαίνει κανείς, γιατί δεν ξέρει, δεν θέλει, δεν μπορεί… Για να κλαίω, για να φοβάμαι σταθερά κι ανούσια. Με ρωτούν αν γράφω. Δύο πράγματα κάνω: γράφω και λάθη, καμιά φορά οι λέξεις επαναστατούν κι ενώνονται, τότε πλέον γράφω λάθη.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαριλένα Κολλάρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

46 shares

See You In FB