Γκρίζα νοσταλγία

της Μαρίας Βασιλάκη
φωτογραφία: Αντώνης Τσαρούχας

Εύθραυστη ύπαρξη ανέκαθεν
Ευαίσθητη με νότες ανέλπιδης ευτυχίας
Σε ερωτεύτηκα. Τα άτομά σου συνάντησαν τα δικά μου. Έκρηξη.
Κι ύστερα γαλήνη.
Πάντα εσύ
Πάντα εγώ
Μετράω τις μέρες μηχανικά από τότε που μου άφησες την τελευταία μελανιά
Ψυχικό μελάνιασμα
Χτυπώ τη γροθιά μου στον τοίχο για να διαπιστώσω πως τελικά και οι τοίχοι χάρτινοι είναι
Σαν τα συναισθήματα
Και σκίζονται και τσαλακώνονται και γίνονται και χαρτοπόλεμος.
Σε χρειάζομαι κοντά μου
Κάθε μέρα και πιο κρύα αυτό το χειμώνα
Μακάρι να μπορούσα να σε κρατήσω
Μα σε κρατώ και μερικές φορές γίνεσαι θρύμματα και χάνεσαι απ’την αγκαλιά μου
Αδειάζεις, αδειάζω
Φεύγω, μου κρατάς το χέρι
Τι να κρατήσουν και τα χέρια όταν το μέσα τρέχει;
ψυχικά εξαντλημένη βαδίζω στους τοίχους της φαντασίας μου
κάτι χέρια με κρατούν πάλι
μαύρο μελάνι χύνεται στο λευκό πάτωμα
και δύο γυναίκες ψυχασθενείς μουρμουρίζουν η μία στην άλλη ασυναρτησίες
θα σε περιμένω.
Εδώ, εκεί, παντού.
Ό,τι κι αν γίνει τα πνεύματα γίναν ένα.
Είναι ένα ονειρεμένο κορίτσι και τα ονειρεμένα κορίτσια ζούνε στον παράδεισο.
Κυλώ προς τον ήλιο
Και νιώθω δυνατότερη
Κανείς φόβος δε με νικά
Αν πέσω θα με σηκώσεις;
Μέσα μου το ξέρω. Μέσα μου μόνο σιγουριά υπάρχει.
Μα κάτι πρέπει να γράψω για να δικαιολογήσω την ύπαρξή μου
Έτσι δεν κάνουν οι αθάνατοι, οι ερωτευμένοι, οι ποιητές;
Τριγυρίζουν και μπερδεύουν τις λέξεις τους γύρω από το εγώ τους
Ως άλλοι απελπισμένοι κουρνιάζουν σε στρώματα λέξεων παρέα με λίγη μοναξιά
Κι ένα μαξιλάρι.
Να αναπαύουν όσα δεν τολμούν να παραδεχτούν.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαρία Βασιλάκη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

44 shares

See You In FB