«Γιατί δεν νιώθω παιδί»

της Μαριλένας Κολλάρου

Δεν γνωρίζω εάν πραγματικά μεγαλώνουμε· σίγουρα όμως έρχεται μια στιγμή (ή ίσως πολλές στιγμές) της ζωής, όπου δεν επιτρέπεται να είμαστε παιδιά. Γιατί κι η ανεμελιά είναι μια μορφή τέχνης τελικά. Αν νιώθω παιδί… Πώς; Αφού με παιχνίδια πια δεν επιτρέπεται να παίξω. Από την τόση λαχτάρα μου για παιχνίδι, θα φέρομαι έτσι στους ανθρώπους, μάλλον.

Μόνο που τα παλιά παιχνίδια μου δεν πληγώνονταν ποτέ. Ούτε εξηγήσεις ζητούσαν, ούτε ήθελαν, ούτε απαιτούσαν. Τώρα θα έρθουν κάποιοι «δήθεν» και θα πουν πως: Στη ζωή καμία αξία δεν έχουν τα εύκολα, και ότι από την κάθε τριβή με άλλους ανθρώπους κάτι κερδίζουμε, μαθαίνουμε κτλ. Λοιπόν, αδιαφορώ! Αγαπώ την ευκολία μου, ναι. Εάν αυτό σημαίνει ότι δεν θα πληγώσω ποτέ (ξανά) άλλον κανένα· εάν αυτό σημαίνει ότι δεν θα αρρωσταίνω και δεν θα αγωνιώ για τα συναισθήματα των άλλων, εάν συμφωνούν ή εάν αδικούνται.

Πείτε με ρηχή· μα δεν αντέχω όλο αυτόν τον πόνο που εισπνέω καθημερινά. Η ζωή είναι σκέτη αποτυχία. Όλοι δυστυχούν και στη συνέχεια προσποιούνται ότι είναι χαρούμενοι, διότι οι ψυχολόγοι θέλουν να μας πείσουν ότι η αλλαγή έπεται της θετικής σκέψης. Κάποιες μέρες, εγώ κι εκείνοι, το προσπαθούμε στα αλήθεια, όμως τελικά ποιον κοροϊδεύουμε; Δεν ξεγελιέται ο καθρέφτης, γιατί δεν έχει μυαλό και καρδιά για να τουμπάρουμε. Μας δείχνει έτσι όπως είμαστε πραγματικά: με δύο μάτια θλιμμένα και δύο χείλη από όμορφα λόγια ξερά.

Για φιλί, ούτε λόγος!

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαριλένα Κολλάρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

81 shares

See You In FB