Για σένα

της Χριστίνας Παλακίδου 

Αγαπημένε μου πρίγκιπα, είσαι τόσο ευγενικά όμορφος! Το ξέρεις; Σαν πλάσμα που λες κι ήρθε από άλλη εποχή, με μαγεύεις, με κάνεις δέσμιά σου και εγώ οικειοθελώς αφήνω κοντά σου την ψυχή μου ελεύθερη άλλοτε να εκφράζεται μέσα από αδέξια χαμόγελα κι άλλοτε μέσα από καυτά δάκρυα. Η τρυφερή σου αγκαλιά μου δίνει οξυγόνο, μια ανάσα ελπίδας. Άφησέ με να μείνω για πάντα κλεισμένη στην απαλή, ζεστή αγκαλιά σου και να έχω μια θέση μόνιμη, στο συρτάρι της μνήμης σου.

Αυτή η μοναδική μητρική ζεστασιά και αγκαλιά που διαθέτεις, η τρυφερότητα και η φροντίδα, με κάνουν να νιώθω τυχερή που υπάρχεις στη ζωή μου. Ξέρω πως ό,τι και να μου συμβεί, θα είσαι πάντα δίπλα μου να μοιραστείς τα προβλήματά μου, πάντα θα εφευρίσκεις τρόπους να με παρηγορείς και να με τροφοδοτείς συναισθηματικά όπως και εγώ εσένα. Η αφοσίωσή σου στην οικογένεια και στις δράσεις σου, με κάνουν να νιώθω ασφαλής, γνωρίζοντας ότι το σπίτι μας μπορεί να είναι το λιμάνι που εσύ το κάνεις να μοιάζει σαν το πιο ασφαλές καταφύγιο για μένα. Έρχονται στιγμές όμως που δεν αντέχω έστω και τη φαινομενική αδιαφορία σου γιατί ξέρω πως κάτω από το σκληρό σου καβούκι κρύβεται μια μαλακή και ευαίσθητη καρδιά. Η χειριστικότητά σου πάνω μου και η συναισθηματική ανασφάλεια που μου προκαλείς τις περισσότερες φορές αγγίζουν τα όρια του παραλόγου. Δύσκολα όμως μπορώ να σε αποχωριστώ, αφού έχεις έναν μοναδικό τρόπο να με διεγείρεις συναισθηματικά, να νιώθω τύψεις και ενοχές μακριά σου. Να υποφέρω και να πονάω όταν πονάς. Να μην μπορώ να σου κρατήσω κακία. Να μην μπορώ να πάψω να σ’ αγαπώ και να φύγω από κοντά σου…

Κάποτε οι άνθρωποι δεν είχαν την σημερινή τους μορφή. Ήταν τρομερά και δυνατά όντα με δυο πρόσωπα , τέσσερα χέρια και τέσσερα πόδια. Πολλές φορές έκαναν επιδρομές στον Όλυμπο και απειλούσαν τους θεούς. Και οι θεοί φοβήθηκαν από αυτά τα επικίνδυνα πλάσματα και σκέφτονταν πως θα απαλλαγούν από αυτά. Και μετά από συζητήσεις επιτέλους βρήκαν την λύση, έκοψαν τα σώματα των πλασμάτων στα δύο, κατακόρυφα, και το κάθε κομμάτι έγινε ανεξάρτητο. Από εκείνη την στιγμή γεννήθηκε η ερωτική αγωνία.
Δεν μπορούν οι άνθρωποι να σκαρφαλώσουν στον ουρανό, αλλά δεν μπορούν να ζήσουν και έτσι ανάπηροι στην Γη. Μόνη σωτηρία είναι να βρει ο καθένας το άλλο του μισό κομμάτι και να ενωθεί μαζί του. Ψάχνει λοιπόν να το συναντήσει και όταν αξιωθεί να το ανακαλύψει, σμίγει μαζί του, ξαναγίνεται ολόκληρος και είναι ευτυχισμένος. Όταν δεν το βρίσκει υποφέρει γιατί είναι κομματιασμένος. Αυτός ο καημός για την ολοκλήρωση και η λαχτάρα για την συμπλήρωση είναι ο έρωτας. Και όταν συναντηθούν αυτά τα δυο μισά και ολοκληρωθούν, λυτρώνονται και δημιουργούν σπουδαία έργα, αλήθειας ομορφιάς και αρετής.

Ο έρωτας είναι εκείνος που κρατάει τον άνθρωπο σε εγρήγορση και ετοιμότητα, αυτός γίνεται πηγή ανεξάντλητης πνευματικής δημιουργίας. Και αυτή η ερωτική λαχτάρα υπάρχει στον άνθρωπο και δεν τον αφήνει να ησυχάσει γιατί είναι πόθος αθανασίας. Καταλύεται ο θάνατος με την δημιουργία νέων όντων που θα συνεχίσουν και θα ανανεώνουν την ζωή στον πλανήτη. Και έτσι ο άνθρωπος κερδίζει την αθανασία, ειδικά όταν τα παιδιά του είναι προϊόντα του ευγενούς πνεύματος της. (Plato, Symposium, section 189c)

Ετικέτες: ,

Related Posts

Χριστίνα Παλακίδου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

37 shares

See You In FB