Για εκείνη τη συγγνώμη που σου χρωστάω

της Μαρίας Στυλιανού

Πόσες φορές νιώσαμε την ανάγκη να πούμε συγγνώμη σε κάποιον; Για την παρεξήγηση που προέκυψε, για το λάθος που διαπράξαμε, για την επιπολαιότητα που ίσως να κάναμε; Πόσες φορές αισθανθήκαμε την ανάγκη να πλησιάσουμε έναν φίλο, ένα συνεργάτη, τη μάνα τον πατέρα μας, το ίδιο μας το παιδί, για να του ζητήσουμε συγγνώμη, όμως ο κόμπος του εγωισμού μας έπνιξε τόσο που στο τέλος, κάναμε πίσω, σκύβοντας το κεφάλι, χαμηλώνοντας τα μάτια, στρέφοντας το ενδιαφέρον μας οπουδήποτε αλλού εκτός από το σημείο που θα έπρεπε… Τόσες και άλλες τόσες!

Συγγνώμη! Μια λέξη με βαθύ νόημα, όταν προφέρεται από καρδιάς, από δυο χείλη που το εννοούν, που το πιστεύουν. Μια λέξη, που χαρακτηρίζει τη γενναιότητα, την ταπεινοφροσύνη, την αξία. Που εκπροσωπεί την ανθρωπιά αλλά και το φιλότιμο.

Θέλει κότσια, να μπορείς να παραδεχτείς το λάθος σου, να μπορείς να διαπραγματευτείς τα ελαττώματά σου, τις εσφαλμένες κινήσεις σου, τις επηρεασμένες από άλλους σκέψεις σου. Θέλει δύναμη και θάρρος να μπορείς να ακουμπήσεις τα πιο πάνω σ’ ένα τραπέζι και να τα διαχωρίσεις, να τα αναλύσεις και να τα ξεχωρίσεις σε σωστά και λάθη. Θέλει ισορροπία να μπορείς να κάνεις ένα δίκαιο απολογισμό και ένα ξεκαθάρισμα ευθυνών και πράξεων.

Κι όμως, η λύτρωση που μπορεί να νιώσει ο καθένας μας, εκφράζοντας ταπεινά μια συγγνώμη, μετανοώντας ειλικρινά για κάτι που έγινε, μας ανεβάζει τη διάθεση, την ψυχοσύνθεση ψηλώνοντας παράλληλα το μπόι του αυτοσεβασμού μας. Είναι δύσκολο κάποιες φορές να ειπωθεί, δεν αντιλέγω, με λίγη προσπάθεια, ο βαθμός της δυσκολίας εξανεμίζεται και η τάξη μπορεί και πάλι να αποκατασταθεί, δίνοντας τόπο στην οργή, αναπληρώνοντας τα θυμωμένα συναισθήματα με πινελιές αγάπης και ηρεμίας.

Αφήνουμε άσκοπα τον καιρό να περνά, μεταθέτοντας τα ασήμαντα στη θέση με τα σημαντικά, πιστεύοντας πως έτσι θα κερδίσουμε χρόνο, να απαλύνουμε την ψυχή μας, τον πόνο μας, την οργή μας. Και λέμε κάποτε πως… «Εντάξει. Κάποια στιγμή, θα το συζητήσω, θα προσπαθήσω να το λύσω. Και ίσως κάπου να συναντηθούμε για να το κουβεντιάσουμε και να τα ξαναβρούμε.» Κι ο χρόνος περνά, δίχως να το καταλάβουμε, αφήνοντας πίσω μια στιγμή τόσο σημαντική όπως είναι αυτή της μεταμέλειας.

Ακόμα και με τους ίδιους μας τους γονείς, περνάμε φάσεις που τα πνεύματα οξύνονται, που η κατάσταση παρεκτρέπεται, η λογική πετάει μακριά, μόνο και μόνο επειδή ο εγωισμός, αυτός ο ελεύθερος σκοπευτής, πετυχαίνει το σκοπό του διαπραγματευτή σαν πληρωμένος δολοφόνος που χτυπά τα πάντα στην ψύχρα, ανελέητα, άσκεφτα, ανέκφραστα, αφήνοντας πίσω θύματα και πληγές που δύσκολα θα μπορούσαν να γιατρευτούν. Ώσπου μια μέρα, ξυπνάμε από τον λήθαργο, μαθαίνοντας πως ο γονιός μας έφυγε για το μεγάλο ταξίδι και τότε μέσα μας ξεκινά η αντίστροφη μέτρηση, μια πάλη συναισθημάτων, ένα ταξίδι ενοχής που το μόνο που έχει τη δύναμη να μας προσφέρει στη διαδρομή του, είναι βαγόνια και σταθμοί φορτωμένοι με τύψεις. Κι όλα αυτά, επειδή δεν βρήκαμε το κουράγιο να ζητήσουμε μια συγγνώμη…

Μην αφήνετε τίποτα στην τύχη, μην παρατείνετε τίποτα για αύριο. Κανείς δεν ξέρει τι θα ξημερώσει η αυριανή μέρα και κανείς δεν είναι σε θέση να αναπληρώσει το κενό της ενοχής μιας Συγγνώμης! 

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαρία Στυλιανού
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

140 shares

See You In FB