Γέμισες το κενό;

της Βασιλικής Κόντε

Αν παρατηρήσεις την καρδιά μου είναι γεμάτη μικρές τρυπούλες. Με τα μάτια σου δεν της βλέπεις, μόνο αν την προσέξεις με τα μάτια της ψυχής. «Δεν κλείνουν εύκολα ή δεν κλείνουν ποτέ;». Δεν ξέρω τι να σου απαντήσω μόνο ξέρω πως υπάρχουν εκεί και αν της ακουμπήσεις πονούν πολύ. Η δικιά σου η καρδιά έχει τρύπες;

Αν με ρωτήσεις ποιος τις έφτιαξε θα σου πω διάφοροι που πέρασαν από τη ζωή μου. Θα μου πεις «πως είναι λίγες και έχουν περάσει τόσοι από τη ζωή σου». Τα κενά στην καρδιά μου δεν δημιουργούνται από τον καθένα αλλά από εκείνους τους διαλεχτούς που κατάφεραν και μπήκαν μέσα αλλά έφυγαν. Έφυγαν μακριά μου γιατί δεν άντεξαν τον πλούτο που ήταν έτοιμη να τους χαρίσει είτε επειδή δεν συναντήθηκε η δικιά τους καρδιά μαζί με τη δίκη μου είτε επειδή η δική μου δεν εκτίμησε σωστά τον άνθρωπο που είχε απέναντι της και τον έδιωξε. Οι πιο μεγάλες τρύπες είναι εκείνες που οι άνθρωποι χάθηκαν όχι επειδή το επέλεξα εγώ ή εκείνοι αλλά επειδή το επέλεξε ο ίδιος ο Θεός. «Η καρδιά πονάει πάντα όταν ψηλώνει» τραγουδάει η Νατάσα Μποφίλιου. Ναι, πονάει η καρδιά μας κι αν κάποιος το αρνείται κοροϊδεύει τον εαυτό του. «Να μου πεις και εσύ που παραδέχεσαι πως  καρδιά σου πονάει, τι κατάφερες;»

Από μικρή έκρυβα όσα αισθανόμουν, όχι επειδή δεν ήξερα τι ένιωθα. Ήξερα ακριβώς τι ένιωθα αλλά φοβόμουν. Φοβόμουν μήπως στεναχωρήσω κάποιον ή να μην κοροϊδέψει κανείς τι κρύβω μέσα μου. Κάποια στιγμή αν και άργησε να έρθει χρονικά, αποφάσισα να βγάζω από μέσα μου ότι ένιωθα. Και όχι μόνο δεν με κορόιδεψε κανείς αλλά αντιθέτως  μου έδωσε δύναμη που μίλησα στους δικούς μου φίλους. Είναι όμορφο να μοιράζεσαι εκείνα τα «καρφιά» που άνοιξαν τις τρύπες. «Πώς όμως γίνεται να μην κατάφερες να κλείσεις αυτές τις τρύπες;». Μια ερώτηση που κάνω κάθε μέρα στον ίδιο μου τον εαυτό, και νομίζω βρήκα την απάντηση. Βαρέθηκα να απαντάω δεν ξέρω. Ήθελα απεγνωσμένα να βρω απάντηση.

Η απάντηση είναι πως οι τρύπες δεν κλείνουν τελείως ποτέ μα ποτέ. Μπορεί σκεπαστούν αλλά έρχεται η ώρα που έρχονται και πάλι στο προσκήνιο σε στιγμές που μπορείς να το επιλέξεις ή να μην το θες. Έρχονται στην επιφάνεια να μας θυμίσουν ότι πονέσαμε, κλάψαμε και πως αξίζουμε κάτι καλύτερο. Είναι οι στιγμές που «πέσαμε στα πατώματα» και είδαμε τον εαυτό μας στην χειρότερη εκδοχή του και δεν θέλουμε να τον ξαναδούμε έτσι. Κάθε άνθρωπος που πέρασε από τη ζωή μας είναι μοναδικός και οι στιγμές που ζήσαμε ανεκτίμητες. Είναι οι αναμνήσεις που μας συνδέουν με το παρελθόν και δεν μπορούμε αλλά ούτε και θέλουμε να το σβήσουμε. Είναι αυτό που μας έκανε να γίνονται οι άνθρωποι του σήμερα.

Μπορείς να δεχτείς ότι ισχύει για τους ανθρώπους που έφυγαν μακριάς μας και δεν θα ξαναγυρίσουν. Αλλά ένας έρωτας δεν ξεπερνιέται με τον επόμενο; Ναι δεν είναι έρωτας αυτό που μας δένει με τους πρώην μας  αλλά η αγάπη και το νοιάξιμο που έχει μείνει. Το ίδιο ισχύει και για τους φίλους που έφυγαν από τη ζωή μας και πληγωθήκαμε. Αν σε χρειαστούν θα τρέξεις, θα το κάνεις για την αγάπη που νοιώθατε και για τις στιγμές που ζήσατε. Δεν κλείνουν ποτέ οι τρύπες μου τελείως φίλε μου. Θα μένουν εκεί και αν προσπαθήσεις να τις κλείσεις τελείως κακό στον εαυτό του στο τέλος θα κάνεις.

Μένουν και κάτι τελευταίες τρύπες που είναι οι δυσκολίες της ζωής μας. Εκείνες ας τες να υπάρχουν ορθάνοιχτες, να επιστρέψεις όταν δειλιάζεις και να παίρνεις δύναμη. Να θυμάσαι και να προχωράς. Είμαστε παιδιά του αύριο και γονείς του χθές, άλλωστε.

Αφήστε λοιπόν τις τρύπες ανοιχτές. Μόνο με μπετό θα κλείσουν και κυριολεκτικά και μεταφορικά. Το μπετό θα σε κάνει πέτρα και δεν το θέλεις, άσε λοιπόν τα κενά ανοιχτά και προχώρα.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Βασιλική Κόντε
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

147 shares

See You In FB