Γεια σου εαυτέ μου…

της Νίκης Χατζηευστρατίου

Είναι πραγματικά περίεργο.
Τα πόσα μπορώ να δημιουργώ όταν γράφω για σένα.
Με κρατάς κοντά σε όλα όσα δεν θέλω να χάσω.
Μπορεί να λείπεις, μα άφησες ισχυρότατο αντικαταστάτη φεύγοντας…
Τα όσα ένιωσα για σένα.
Μένουν εδώ να μου υπενθυμίζουν ότι κάποτε έζησα.
Παραμένουν κοντά μου τα βράδια και γίνονται λέξεις πάνω στο κιτρινωπό χαρτί.
Δίνουν μορφή στις σκιές από το φως των κεριών.
Και κάπως έτσι, νιώθω πως είμαι ζωντανή.
Ότι μπορώ και νιώθω ακόμα. Δεν έχω παγώσει.

Και όλα αυτά χάρη σε ένα κομμάτι του εαυτού μου, που ανακαλύφθηκε εξαιτίας σου.
Και πλέον παραμένει ζωντανό μέσα από σένα.
Βλέπεις, χρειάζεται συναίσθημα για να μπορεί να ζει.
Αγάπη, νοσταλγία, θλίψη, οργή, χαρά.
Έχεις την πρωτιά σε κάποια από αυτά. Ακόμα…
Δεν ξέρω πόσο με βοηθάει αυτό σε βάθος χρόνου.
Το μόνο που ξέρω είναι ότι αυτός ο «εαυτός» μου αρέσει.
Και ώρες ώρες μου λείπει.
Γι’ αυτό θα κάνω ότι μπορώ για να μην χάσω και αυτόν.
Ακόμα και αν χρειαστεί να παλέψω με τις φλόγες και τις σκιές σου για λίγο ακόμα.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Νίκη Χατζηευστρατίου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

64 shares

See You In FB