Φτερωτοί άγγελοι

της Δέσποινας Τσαναξή

Εγώ για σένα ήθελα τις πληγές σου να απαλύνω.
Εγώ για σένα ήθελα να ρουφήξω τα παράπονά σου.
Τα δάκρυα σου να μαζέψω και να τα μετατρέψω όλα σε σταγόνες βροχής
Όλος ο κόσμος να λούζεται με τα μαργαριταρένια δάκρυα σου.
Το κεφάλι μου να ακουμπήσω στον ωμό σου και να σφίξω το σώμα μου πάνω στο δικό σου.
Να δημιουργήσω έναν κόσμο μοναχά για σένα
Και ας μένω εγώ ένας απλός παρατηρητής.
Τα αγκάθια να ξεριζώσω από την καρδιά σου και να στρώσω ένα χαλί από σύννεφα για να περπατήσεις επάνω.
Ελαφριά. Όπως πάντα θα εύχομαι να είναι η ζωή σου.
Μαύρο άλλο, τίποτα να μην αντικρίσεις
Και αν υπάρξει κάποια στιγμή, μην μου φοβηθείς
Θα είμαι από πίσω σου να στο εξαφανίσω.

Άσπρα και κόκκινα όνειρα θα σου φέρνω στο μυαλό κάθε ξημέρωμα που θα σε παίρνει γλυκά ο ύπνος.
Τις άσχημες εικόνες θα αποτραβήξω από σένα και θα σου αφήσω απλά το μαγευτικό χαμόγελο σου.
Αυτά τα όνειρα έκανα εγώ για σένα και αυτά θα σου προσφέρω με κάθε κόστος.
Και αν ποτέ ατασθαλίσω μην με αμφισβητήσεις
Ποτέ δεν σε εγκατέλειψα και ούτε στιγμή δεν θα το πράξω
Δυστυχώς ποτέ δεν θα με δεις και ούτε θα με νιώσεις
Όμως εμένα το χάδι μου θα βρίσκεται κάθε βράδυ στο πρόσωπο σου.
Εκείνες τις ώρες που θα γίνεσαι ευάλωτος, εκείνες θα πετάω για να έρχομαι κοντά σου
Και θα σου συμπαραστέκομαι βουβά μέχρι να βρεις ξανά τη δύναμη σου.

Να ξέρεις μικρό μου πως τη μέρα που διάλεξες να κατέβεις στην γη, τα άστρα έλαμπαν και ο ήλιος φώτιζε σιγανά τα σκοτεινά μονοπάτια της ζωής.
Τα πρόσωπα φώτιζαν από αχτίδες ευτυχίας και ο πόνος, όσο ανυπόφορος και αν σου φαίνεται τώρα πια, αποτελούσε τον πιο γλυκό πόνο ολάκερου του κόσμου.
Οι μοίρες παραζαλισμένες προσπαθούσαν να σου βρούνε τις πιο χρυσές κλωστές για να σου πλέξουν το νήμα της ζωής, και όσο η ώρα του επικείμενου ερχομού σου ζύγωνε, τόσα πιο μεγάλα πυροτεχνήματα απεικονίζονταν στα μάτια των αγαπημένων σου ανθρώπων.
Και εγώ εκεί, πάντα κοντά σου, σου άφηνα απαλά το χέρι, γιατί ήρθε η ώρα σου να φανείς, να λάμψεις και να κυριεύσεις.
Σου άνοιξα το μονοπάτι και στο στόλισα με ροδοπέταλα.
Σου ψιθύρισα, ότι σε αγαπώ και ότι θα στέκομαι παντοτινά εδώ για σένα.
Και όλα αυτά ίσως να μην μπορείς να τα θυμηθείς, τα έχεις όμως βαθιά ριζωμένα στην ψυχούλα σου.
Και αν ποτέ βρεθείς, σε λαβυρίνθους, σε γκρεμούς και τσαλακωμένους δρόμους, να κοιτάς πάντα ψηλά.
Εκεί ψηλά είμαι εγώ, ο ακούραστος φύλακας σου.
Θα βρίσκομαι στον αέρα σου, στις γεμάτες λιακάδα μέρες σου, στις γαληνεμένες σου θάλασσες και στα ανυποψίαστα όνειρα σου.
Για σένα τα γράφω όλα αυτά, για να ξέρεις και ποτέ να μην χαθείς.
Άνοιξε τα φτερά που σου έδωσα, και πέτα μακριά.
Μακριά από τους φόβους και τις δυστυχίες
Πέρα από την μιζέρια και την απανθρωπιά.
Μην διστάζεις, δεν είσαι μοναχός και ποτέ δεν θα ‘σαι.
Και όταν βρεις το νόημα να μην το αφήσεις.
Είναι το κλειδί για μία γεμάτη ευτυχία διαδρομή.
Σημάδια θα σου στέλνω εξ ’αρχής, για να μην μου παραπλανηθείς.
Και όταν, κάποια στιγμή, ο κύκλος σου θα σβήσει, θα σε περιμένω στην κορφή, με ανοιχτά τα φτερά μου για να μπεις και με μία ανάσα να μου πεις ό,τι έχεις ζήσει.
Καλό σου ταξίδι λοιπόν, αθώο μου και όμορφο πλάσμα.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Δέσποινα Τσαναξή
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB