Φοβάμαι

της Κρυσταλλένιας Γαβριηλίδου

Φοβάμαι
Κάθε που ξεμακραίνεις και δε σε φτάνω
Κάθε που η καρδιά ψηλώνει και δεν έχει παραπάνω
Κι αναρωτιέμαι αν θα μ’ ερωτευτείς απ’ την αρχή πάλι αύριο
Και κάθε αύριο
Φοβάμαι τις αλλαγές -όχι αυτές που προς το καλύτερο σε πάνε-
αλλά εκείνες που ξυπνάς και δεν είσαι ο ίδιος
και αρχίζεις να τρέχεις με δαίμονες να παλέψεις
Φοβάμαι κάθε που νυχτώνει αν θα μείνουμε μόνοι
Φοβάμαι τα όμοια που ανταμώνουν, τα όνειρα που μεγαλώνουν
τα μαζί που φυτρώνουν, τις πληγές που δε ματώνουν
Φοβάμαι τις μεγάλες τις λέξεις γιατί είναι φυλακές που δε χωρούν φυγές
και σαν τις πεις πρέπει να μείνεις
Φοβάμαι τα ποτέ και τα πάντα, τα δικά σου τα μάτια
του κόσμου τα μάταια
Φοβάμαι όταν οι λέξεις δεν έρχονται ή γράφονται σβήνουν
μήπως δικές μου πια δεν είναι
Και δε θα πω ποτέ μείνε
Κάθε που ξημερώνει μήπως ο χρόνος μας τελειώνει
Κάθε που αγαπημένοι γίνονται ξένοι
Κάθε που γυρνώ σε κοιτώ και πλάι δεν είσαι
Κάθε που λείπεις και δεν έχω «μου λείπεις»
Εγώ φοβάμαι

Υ.Γ.: Φοβάμαι κάθε που δε φοβάσαι να με χάσεις.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Κρυσταλλένια Γαβριηλίδου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

175 shares

See You In FB