Τα αδέρφια που διαλέγουμε

της Έλενας Χαρτ.

Λένε πως οι φίλοι είναι τ’ αδέρφια που επιλέγουμε κι αυτό αποτελεί μια αδιάσειστη αλήθεια. Διαφέραμε σε όλα, από την εμφάνιση ως τις πεποιθήσεις για τη ζωή, ωστόσο μ’ ένα παράξενο τρόπο μπορούσαμε να συνυπάρχουμε και να επικοινωνούμε με τα μάτια.

Δε μοιάζαμε καθόλου, παρ’ όλο που κάποιος, κάποτε μας ρώτησε αν είμαστε αδέρφια, προκαλώντας το τρανταχτό γέλιο της: «Μα αδέρφια;» μουρμούρισε ενώ είχε κοκκινήσει από τα γέλια. Παρ’ όλο που γέλασα, σκέφτηκα πως αυτός ο κύριος είχε το χάρισμα να διακρίνει τους ανθρώπους που εκπέμπουν στις ίδιες συχνότητες κι ότι όντως θα μπορούσε άνετα να κατέχει το ρόλο της αδερφής μου. Για την ακρίβεια της μεγαλύτερης αδερφής μου, που πρώτα με κατσάδιαζε για τις παλαβομάρες μου κι έπειτα με παρηγορούσε. Η πρώτη μας γνωριμία, έγινε σε μια σχολική αίθουσα, όταν έντρομη μου ζήτησε να της ψιθυρίσω το κεφάλαιο της ιστορίας που δεν πρόλαβε να διαβάσει. Πράγματι της έδωσα τα φώτα μου κι εκείνη μου το ανταπέδωσε με μια μακρόχρονη φιλία που μετρά εδώ και δέκα χρόνια.

Η μουσική πάντα έντεχνη έως κλασσική, ένας καθρέφτης στη μέση του δωματίου, ένα μικρό βουνό από ρούχα που έχουν δοκιμαστεί και απορριφθεί, λακ, πιστολάκια, πινέλα του ρουζ και διάσπαρτα νεσεσέρ.
Αυτό το σκηνικό επικρατεί εδώ και χρόνια, κάθε Σάββατο απόγευμα, σαν παράδοση που έχει χαραχθεί στη μνήμη μας κι εμείς εθιμοτυπικά το ακολουθούμε σαν πιστοί λάτρες του χθες. Από τα πρώιμα εφηβικά χρόνια έως σήμερα, ίσως αποτελεί το κυριότερο ραντεβού μου μαζί της. Μέσα στο παιδικό δωμάτιο που έχουν στριμωχτεί κοριτσίστικες αηδίες με συζητήσεις των ενηλίκων θ’ ακούσεις δυνατά και τρανταχτά γέλια. Ακόμα κι αν όλες οι κινήσεις της κολλητής μου είναι επιεικώς elegant, το γέλιο της είναι γοερό, με μια θορυβώδη προσωπικότητα. Σαν να σε προστάζει να γελάσεις. Κι αλήθεια δεν είναι δύσκολο καθώς αν ακούσει κανείς τις συζητήσεις μας, πιθανότατα να πνιγεί στα γέλια. Όχι γιατί το χιούμορ μας είναι το ατού μας , αλλά για τον ατσούμπαλο τρόπο που διαμελίζουμε καθετί που μας συμβαίνει. Βλέπεις, σ’ αυτή τη φιλία υπάρχει ένας άγραφος κι απαράβατος όρος. Το ν’ αντέχεις τις γενναίες δόσεις σαρκασμού.

Σίγουρα δε θα σε χαϊδολογήσει με μελιστάλακτα λόγια, για εκείνη την όχι και τόσο επιτυχημένη επιλογή σου. Αντιθέτως θα σου μιλήσει σκληρά, προκειμένου να σε ταρακουνήσει.
Θα ανεβάσει τους τόνους της γνωστής και διαπεραστικής φωνής που τσακίζει σε δευτερόλεπτα την ακοή σου κι ύστερα θα θυμηθεί εκείνο το μεσημέρι στην παραλία που προσπαθούσε με χίλιους δύο τρόπους να μαυρίσει, χωρίς ωστόσο να τα καταφέρνει.
Κι έπειτα θα σκάσετε στα γέλια μιας και το κόλπο με το λάδι και το ιώδιο δε φάνηκε τόσο επιτυχημένο. Ύστερα από τρεις ώρες ανελέητου gossip ξεκινά ο μαραθώνιος προκειμένου να βρεθεί ένα σωστό φόρεμα για την έξοδο.
Αφού βέβαια έχεις ντυθεί σαν καλόγρια κι εκείνη προσπαθεί ανέλπιστα να σε μετατρέψει σε γυναίκα.
Η αλήθεια είναι πως έχει φοβερό γούστο και ξέρει να τονίζει τα κατάλληλα σημεία.
Θα σου γκρινιάζει που η ντουλάπα σου έχει ένα σωρό φαρδιά μπλουζάκια και σαν λαγωνικό θα ξεθάψει εκείνο το στενό μαύρο φόρεμα που σε κολακεύει. Η κολλητή σου θέλει να σε βλέπει όμορφη.
Και κάπως έτσι έχει υιοθετήσει το ρόλο της μαμάς και αδερφής σου. Κι εσύ μοιάζεις πιο πολύ με ατίθασο εφηβάκι που καπνίζει στα κρυφά κι έχει μετατρέψει τη βότκα σε νερό.

Δεν είναι αυτά, δεν είναι μόνο αυτά..
Είναι κι εκείνο το τηλεφώνημα τα χαράματα προκειμένου να την ενημερώσεις για την εξέλιξη του ραντεβού.
Είναι εκείνα τα δανεικά που σου έστειλε από το μισοάδειο αλλά πάντα στιλάτο πορτοφόλι της όταν τα χρειαζόσουν.
Είναι εκείνα τα «στην υγεία μας» και τα χτυπήματα των ποτηριών που ξεχείλιζαν κρασί κάτι καλοκαιρινά βράδια. Είναι εκείνη που σε είδε ευτυχισμένη και σε διέταξε να μην κάνεις καμιά βλακεία και τα τινάξεις όλα στον αέρα, γιατί σε ξέρει τι αλλοπρόσαλλη είσαι.
Είναι οι μέρες που μετράς για να τη συναντήσεις μιας κι αποφάσισε να ξενιτευτεί προκειμένου να σπουδάσει και σ’ έχει αφήσει στη γενέτειρά σας μόνη κι απροστάτευτη.
Είναι τα συνωμοτικά βλέμματα κι οι διάλογοι που κάνετε με τα μάτια κι ύστερα γελάτε σαν να μην υπάρχει αύριο.

Είναι κι εκείνη η συνήθεια να διαβάζει τα κείμενά σου κι από τις πρώτες τέσσερις λέξεις να μαντεύει ποιον σκεφτόσουν όταν το έγραφες. Πάντα πέφτει μέσα, προκαλώντας το αμήχανο χαμόγελό σου.
Είναι κι εκείνες οι φορές που έκλαιγες κι έκλαιγες κι έκλαιγες… Μιας και το κλάμα το έχεις εύκολο.
Κι εκείνη σ’ άκουγε σ’ άκουγε σ’ άκουγε… Και σου έλεγε τα ίδια πράγματα για χρόνια. Είναι και τότε που χώρισε και πήρε να σου το πει, τόσο ψύχραιμα προκαλώντας τα δάκρυά σου. Ένα παράξενο πράγμα, δε λυγίζει ποτέ για την ακρίβεια θέλει να δείχνει άτρωτη. Εσύ όμως γνωρίζεις τις καλά κρυμμένες ευαισθησίες της και μπορείς να θυμηθείς εκείνη τη φορά που έκρυψε το κλάμα της κάτω από τις βαριές και πυκνές μπούκλες της.
Είναι εκείνα τα πρωινά της Κυριακής που σε βρίσκουν δίπλα της ύστερα από ανελέητο hangover με μια ζαλάδα να σου ταράζει την υπόσταση. Και έναν μακροσκελή σχολιασμό για τα χθεσινά σας.
Είναι εκείνη η φορά που δεν υπήρξε κάνεις άλλος δικός σου στη συναυλία σου πέρα από κείνη… Που ήρθε και στάθηκε μπροστά στον όχλο σου προκειμένου να τη δεις και να κατευνάσεις το άγχος σου. Όπως τότε που δεν ήσασταν τίποτα άλλο παρά παιδιά, χυμένες στους δυο καναπέδες του σπιτιού κάνοντας διαγωνισμό τραγουδιού. Πάντα σου έλεγε πως έχεις πολύ ωραία φωνή, και δες έφτασε η μέρα που εσύ στέκεις στη σκηνή κι εκείνη από κάτω να επιβεβαιώνει με τα νεύματά της πως ναι, έχεις ωραία φωνή συνέχισε.

Είναι πολλά, πάρα πολλά… Τόσα πολλά, που κάνεις μας δε θυμάται.
Μα πάνω απ’ όλα είναι εκείνη η αληθινή πλευρά σου, που συναντά τη δική της.
Φίλοι είναι αρκετοί και φυσικά έχουμε περάσει υπέροχα με μεγάλες ή και μικρές παρέες.
Όμως εκείνη, είναι η δική σου κολλητή.
Η αδερφή της καρδιάς σου, που κατέχει αυτή τη θέση από επιλογή κι όχι από τύχη.

Ετικέτες: , ,

Related Posts

Έλενα Χαρτ.
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

32 shares

See You In FB