Φεύγω, επειδή εσύ δεν έχεις τα κότσια να με κρατήσεις

της Μαρίας Στυλιανού

Πριν μου ρίξεις την ευθύνη και μου πεις πάλι την κλισεδούρα φράση σου: «Έχεις τάσεις φυγής», πιάσε λίγο να μπεις στη δική μου ψυχοσύνθεση, περπάτα για λίγο στη δική μου την πλευρά, κολύμπα για λίγο στη σκέψη μου, στα θέλω μου και κάτσε μια φορά να με ακούσεις, αν μπορείς φυσικά, μπας και μπορέσεις να με καταλάβεις. Όχι πως με νοιάζει και πολύ, αλλά τουλάχιστον, θα σταματήσεις να φαντάζεσαι όλα αυτά τα υποθετικά σενάρια που συνηθίζεις και ίσως να πάψω επιτέλους να είμαι η μόνιμη πρωταγωνίστρια στις συζητήσεις σχολιασμού που κάνεις με τους φίλους σου.

Για να φύγει ένας άνθρωπος από οποιαδήποτε σχέση, είτε αυτή λέγεται φιλική, είτε επαγγελματική, είτε ερωτική, δεν το κάνει επειδή τρελάθηκε, ή επειδή ξαφνικά την είδε επαναστάτης. Φεύγει κυρίως, επειδή πνίγεται, επειδή δεν είναι χαρούμενος μ’ αυτό που εισπράττει, φεύγει γιατί του λείπουν όλα εκείνα που κανονικά, αν τα είχε, θα ένιωθε ικανοποίηση και πληρότητα στην καθημερινότητά του. 

Από μια επαγγελματική σχέση, εγκαταλείπεις όταν εισπράττεις ασέβεια, όταν νιώθεις πως σε κοροϊδεύουν πίσω από την πλάτη σου, όταν σου τάζουν αλλά τ’ αλλάζουν, όταν σε υποτιμούν, όταν σε θεωρούν δεδομένο επειδή στο βάθος του προβληματικού τους μυαλού, πιστεύουν πως επειδή τυγχάνει να έχεις δυο τρεις ανάγκες και επιβάλλεται να δουλέψεις για να λύσεις το βιοποριστικό σου, μπορούν αυτομάτως να ανεβαίνουν στην πλάτη σου, να σου τσαλαπατούν το είναι, να σε ζερώνουν στο πηλίκων σαν να είσαι ιδιοκτησία τους. Αν σηκώσεις κεφάλι, θα στο κόψουν κι αν παρεμπιπτόντως αρχίσεις τα αντιδραστικά σου, την έκατσες. Τι σου μένει λοιπόν να κάνεις; Η λύση είναι μία! Βουτάς το καπελάκι σου και κάνεις μια εντυπωσιακή έξοδο για να΄χουν να σε θυμούνται. Επαγγελματικές στέγες πολλές και αφεντικά που έχουν το απαιτούμενο μυαλό για να σε κρατήσουν αλλά και να σε εκτιμήσουν, να ξέρεις πως θα βρεις πάρα κάτω. Μην κολλάς λοιπόν στο γεγονός πως σου ΄τυχε ένα στραβόξυλο. Προχώρα μπροστά και θα δεις πως θα βρεις την ίσια σου και φρόντισε πάντα να σκέφτεσαι πως είσαι ένα πλάσμα χαρισματικό με μοναδικές ικανότητες και αξίες. Μην αφήσεις ποτέ κανέναν να σε ρίξει στα πατώματα. Βάλε κάτω το μυαλό και τη δύναμη σου και σκέψου πως αξίζεις πολύ περισσότερο, άσχετα αν το προηγούμενο σου τ’ αφεντικό, είχε διαφορετική γνώμη.

Από μια σχέση φιλική, την κοπανάς, όταν αντιλαμβάνεσαι πως τα αισθήματα της άλλης πλευράς είναι τελείως διαφορετικά απ’ τα δικά σου. Φεύγεις όταν πληγώνεται ο εγωισμός και η αξιοπρέπειά σου. Φεύγεις γιατί βαριέσαι να εξηγείς τα ίδια πράγματα. Είναι πραγματικά χάσιμο χρόνου να προσπαθείς να πείσεις τους φίλους σου για τα πιστεύω σου ή για τον τρόπο που εσύ αντιλαμβάνεσαι το κάθε τι γύρω σου. Δικαίωμά σου να πιστεύεις ό,τι θέλεις, δικαίωμά τους να σε αποδέχονται ή να σε απορρίπτουν. Καθένας από εμάς είναι μοναδικός σ’ αυτό που κάνει και σ’ αυτό που πιστεύει. Αυτό λέγεται ταυτοποίηση προσωπικότητας στη γλώσσα τη δικιά μου. Δεν είναι δυνατόν να επιμένεις να αλλάξεις τα μυαλά των άλλων, ούτε φυσικά και πρέπει να διανοηθείς να αλλάξεις τα δικά σου.

Ο πραγματικός φίλος σ’ αγαπά γι’ αυτό που είσαι, για την όμορφη ψυχή σου, τις αξίες σου, τις ιδέες σου αλλά και την τρέλα σου με την οποία εσύ γουστάρεις να φιλοσοφείς τη ζωή. Δεν κάνατε ντε και κανένα συμβόλαιο συμβίωσης για να μου αγχώνεσαι επειδή η φιλενάδα σου την είδε αλλιώς… Πρόβλημά της! Αν σ’ αγαπά αληθινά, θα είναι εκεί, στα εύκολα και στα δύσκολα, στις χαρές και στις λύπες… Θα είναι εκεί όταν πρέπει, όχι όταν την βολεύει το πρόγραμμά της. Υπάρχουν ξέρεις κάποιοι κωδικοί στη φιλία μέσα, που για να τους αποκωδικοποιήσεις πρέπει να μπορείς να εισβάλεις στην ουσία των πραγμάτων και του όρου «φιλία», διαφορετικά, επιλέγεις την φυγή και καθάρισες. Ποιος ο λόγος για δράματα; Η τοξικότητα βλάπτει σοβαρά την υγεία, το ίδιο και οι τοξικοί παρείσακτοι που μας περιτριγυρίζουν κατά διαστήματα. Γι’ αυτό προσοχή στις λακκούβες!

Φεύγεις από τον έρωτα, όταν πάψει να θυμίζει έρωτα η σχέση, όταν καθένας ζει για πάρτη του, για το κομμάτι του… Όταν η αγάπη εξανεμίζεται και σκορπίζεται σαν Αφρικανική σκόνη στο πέρασμα του χρόνου. Φεύγεις, όταν καταλαβαίνεις πως περισσεύεις, πως δεν είσαι πια προτεραιότητα, πως έγινες ξαφνικά μια καταπληκτική καβάτζα. Φεύγεις, γιατί το κρεβάτι σου, βρωμάει μούχλα αντί έρωτα, φεύγεις γιατί το έτερον σου ήμισυ την είδε επιβήτορας ξαφνικά και θέλει ποικιλία, φεύγεις όταν οι σιωπές σου βυθίζονται στην ανυπαρξία της αγάπης που ναυάγησε…Και που μ’ αυτό το ναυάγιο, βρέθηκες στη θάλασσα δίχως σωσίβιο, δίχως σανίδα σωτηρίας.

Φεύγεις γιατί θέλεις να ζήσεις, γιατί πιστεύεις πως έχεις το δικαίωμα να ξαναπροσπαθήσεις. Μπορείς άλλωστε και το ξέρεις, απλά μέχρι να το κάνεις σου παίρνει καιρό. Πιστώνεις τον εαυτό σου με τα λάθη του άλλου, χρεώνεις τις ανάγκες των παιδιών σου σε σένα, σουμάρεις με τα κουτσομπολιά που θα ακούσεις από τον κόσμο, από τον πατέρα και τη μάνα σου, από τη θεία σου την Ευλαμπία, τη γειτόνισσα σου την Κυρά Κατίνα… Και στην αρχή λες: «ok θα μείνω»… Ώσπου μια μέρα ξυπνάς από το λήθαργο που κοιμάσαι και λες φωναχτά: «Βρε δεν πάτε όλοι στο διάβολο, που θα μου κουμαντάρετε όλοι εσείς τη ζωή μου;». Ανοίγεις την πόρτα και την κάνεις δυναμικά. Δεν γυρνάς πίσω ούτε για αστείο… Απλά φεύγεις… Κι έχει μια γλύκα η φυγή ρε γαμώτο!

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαρία Στυλιανού
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

244 shares

See You In FB