Φέτος αλλάζω και πιο πολύ μου μοιάζω

της Τζίας Διαμαντοπούλου

Το τρίξιμο της πόρτας στο διάδρομο είχε σημάνει την αλλαγή του χρόνου. Σηκώθηκε, άλλωστε δεν κοιμόταν· και το τρίξιμο την τάραζε, της θύμιζε μοναξιά. Βημάτισε αργά ως την πόρτα του μπάνιου. Στάθηκε για μια στιγμή σε ένα από τα δοκάρια, με το κεφάλι σκυφτό και τα κρύα χέρια της να καλύπτουν τα μάτια της. Ο πόνος στο κεφάλι ήταν αφόρητος. Έκλεισε την πόρτα και στάθηκε στον καθρέφτη. Κοίταζε επίμονα την όψη του προσώπου της· τις πάμπολλες φακίδες της, το λευκό πηγούνι της, τους μαύρους κύκλους κάτω απ’ τα μάτια, τα άλουστα μαλλιά.
Ύστερα τα μάτια έμειναν πολλή ώρα να κοιτάζονται στο γυαλί. Ήταν βαριά, κουρασμένα, σχεδόν ανέκφραστα. Γεμάτα φόρτιση, θυμό και αθυμία. Ήταν μπλε, όπως η θάλασσα. Το όνομά της ήταν Αφροδίτη. Λυγερόκορμη, ερωτική κοκκινομάλλα.
Ήταν πρωί. Τα μάτια της δεν είχαν γαληνέψει, παρά μόνο ανοιγόκλειναν ασταμάτητα τη νύχτα. Η καρδιά δεν έβρισκε τον κανονικό παλμό της, παρά μόνο αντάριαζε το κορμί ως το ξημέρωμα. Τώρα κοιτάζονταν. Θυμόταν πώς ήταν παιδί, ξένοιαστο, χαρούμενο, αληθινό κι ευγενικό. Έδωσε μια στον καθρέφτη, που τα κομμάτια θρυψαλίζονταν μπροστά στα παθητικά μάτια κι έπεφταν στο λευκό μάρμαρο.
Δεν ήταν κανείς εκεί, για να απορήσει με τον κρότο που έκανε το ράγισμα του γυαλιού, δεν υπήρχε κάποιος να τρέξει, να ρωτήσει την Αφροδίτη τι συνέβη. Το πάτωμα ήταν κρύο, οι τοίχοι το ίδιο. Κι εκείνη κουβαλούσε ένα κενό. Αλήθεια πώς είναι να κουβαλάς ένα κενό;
Ήταν η πρώτη μέρα του νέου έτους. Από δω και πέρα η Αφροδίτη δεν ήξερε τι θα συμβεί. Έκλεισε ένας χρόνος από το διαζύγιο. Ναι, το έζησε κι αυτό. Κάποτε την παράτησε ένας Πέτρος, ο έρωτας της ζωής της, έτσι τον βάφτισε. Τον θυμήθηκε· το στόμα της έκανε ένα μειδίαμα, γεμάτο ειρωνεία. Σε ποιο εξωτικό νησί να είναι πάλι, με τη Μαρίζα;
Καλή κοπέλα η Μαρίζα, όλα κι όλα. Στο γραφείο γελαστή, στωική, καλοσυνάτη. Η «Μητέρα Τερέζα»! Τόσο μελιστάλαχτη, που μάλλον έπεισε μέσα σε μια νύχτα τον Πέτρο πως τα συζυγικά καβγαδάκια είναι για τους κοινούς ανθρώπους, όχι για τους ίδιους. Και στον απόηχο του πρώτου «σοβαρού» καβγά, γεννήθηκε ένα πάθος όλο τρέλα.
Η Αφροδίτη έβρεξε το πρόσωπό της και το σκούπισε με χαρτί τουαλέτας· είχε καιρό να πλύνει πετσέτες ― και να αγοράσει, χαρτί κουζίνας ― . Βγήκε από το μπάνιο αφήνοντας το φως ανοιχτό και περπάτησε όπως μπορούσε με τα μισοζαλισμένα βήματά της στο σαλόνι. Πήρε την αγαπημένη της κουβέρτα και κάθισε στην αγαπημένη της πολυθρόνα, στην αγαπημένη της στάση· το ένα πόδι διπλωμένο και από πάνω του το άλλο, το αριστερό, που έμενε πάντα να κρυώνει.
Ήθελε τόσο πολύ να ακούσει το τηλέφωνο να χτυπά. Ποιος θα τολμούσε να την πάρει να της ευχηθεί; Περίμενε. Όλο και κάποιος, πέρα από τους γονείς της που δώδεκα και ένα της τηλεφώνησαν και την εκνεύρισαν μολαταύτα. Κάποιος, σκεφτόταν. Κάποιος θα βρεθεί να πάρει, έλεγε με σιγουριά, ένας αμήχανος που θα μου δώσει την ευκαιρία να ξεσπάσω για άλλη μια φορά στο ακουστικό και ταυτόχρονα θα έχει μετανιώσει την ώρα και τη στιγμή που τηλεφώνησε. Μα δεν πήρε κανείς.
Η Αφροδίτη απελπίστηκε· και μέσα στην απελπισία της σκέφτηκε τη Μαρίζα. Αυτή η συνομήλικη τσούχτρα είχε δίκιο τελικά. Κάποια πράγματα δεν είναι για εκείνους. Κάποια πράγματα που είχαν γίνει γραφικά, κάποιος «πόνος», κάποιο μίσος κάποια κακία, δεν ταίριαζαν στην Αφροδίτη. Αυτά τα ‘κάποια’ που κούρασαν τους γύρω της κι έτσι απέφυγαν για φέτος το ακουστικό του τηλεφώνου, αποφάσισε εκείνη να τ’ αλλάξει. Και τόσο απλά, μοναχικά, η Αφροδίτη συνήλθε.
Πλύθηκε καλά, έβαλε τη φούστα με το πουκάμισο που πάντα συνδύαζε μαζί με τις ψηλές μπότες, βάφτηκε και περιποιήθηκε το πρόσωπό της. Πήρε τα λεφτά από το κομοδίνο και βγήκε από το διαμέρισμα. Πολλά μπορούσαν να συμβούν και συνέβησαν. Όπως τα πολλά δώρα που πήρε για τους δικούς της και η λαμπερή της όψη που έκαναν χαρούμενη την οικογένεια· και δη τη μάννα της. Ή όπως τον γοητευτικό νεαρό που έταξε στον ταξιτζή λαγούς και πετραχήλια για να πάρουν την κοκκινομάλλα. Πολλά μπορούν να συμβούν με μια αλλαγή η οποία ξεκινά από τα μύχια της ψυχής. Φέτος η δουλειά είναι μέσα μας και η ζωή μας έξω.

#live_in_peace

Ετικέτες: ,

Related Posts

Τζία Διαμαντοπούλου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

75 shares

See You In FB