Φεγγαρόδρομος

της Βίκυς Μπάλλου

Κάτω απ’ τον ουρανό
σιμά στο ακρογιάλι
το βλέμμα καθρεφτίζεται
στ’ ολόγιομο φεγγάρι.

Και εκείνο σιωπηλά
τη θάλασσα φωτίζει
και μονοπάτι χρυσαφένιο
ζωγραφίζει.

Και ακούγεται των παφλασμών
το πιο γλυκό τραγούδι
και ανθίζει έτσι ο έρωτας,
πανέμορφο λουλούδι.

Και έτσι με παίρνει μυστικά
η νύχτα αγκαλιά της
και αφήνομαι αναντίρρητα
στα αέναα φιλιά της.

Και το ταξίδι ξεκινά
στης θάλασσας τα κάστρα,
αθόρυβα και σιωπηλά
να μην ξυπνήσω τ’ άστρα.

Και με χορεύει το νερό
τίποτα δεν φοβάμαι,
άλλη παρόμοια βραδιά
δεν έχω να θυμάμαι.

Μα δάκρυα επάνω στο κορμί
αρχίζουν να κυλάνε
και βρέχουν και τα κύματα
που πάνω του περνάνε.

Γιατί δυο μάτια νοσταλγώ
που θάλασσα θυμίζουν
και αναμνήσεις το μυαλό
το περιτριγυρίζουν.

Και περπατώ μονάχη μου
με μόνη συντροφιά μου
τ’ αστέρια και τον ουρανό,
γλυκιά παρηγοριά μου.

Μα ξάφνου η καρδιά σκιρτά
και η ψυχή φωτίζει…
στην άκρη του απέραντου
εσένα αντικρίζει!

Ετικέτες: ,

Related Posts

Βίκυ Μπάλλου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB