Φεγγάρι μου…

της Βίκυς Μπάλλου

Και καμιά φορά, έτσι όπως σιγοβραδιάζει, σκέφτομαι το φεγγάρι.
Πόσα δεν κρύβει στα σπλάχνα του αυτό το φεγγάρι.
Πόσες ευχές, πόσες προσευχές, πόσα χαμόγελα, πόσα δάκρυα.
Πάνω του χαράσσονται όνειρα, πρώτα φιλιά και αιώνιοι όρκοι αγάπης.
Ξέγνοιαστες στιγμές που πέρασες σε εκείνες τις διακοπές με φίλους που πάντα θα μείνουν ανεξίτηλες στο μυαλό σου ή μάλλον στην καρδιά σου.
Επιτυχίες που σε έφεραν ένα βήμα πιο κοντά στο όνειρό σου.
Αγκαλιές -που πάντα είναι τόσο όμορφες. Είτε είναι μητρικές, είτε φιλικές, είτε ερωτικές.
Εκείνον τον πρώτο παιδικό σου έρωτα και τα δώρα του, που έχεις σε ένα μικρό κουτάκι και ας μην το παραδέχεσαι.
Στιγμές καλοκαιρινές, που περνάς με τον εαυτό σου και ένα ποτήρι κρασί στο χέρι.
Ή τις πρώτες στιγμές ενός αμοιβαίου έρωτα. Την ηλεκτρισμένη από φιλιά ατμόσφαιρα.
Μια ολόκληρη μέρα με την οικογένειά σου -τους ανθρώπους που ξέρεις πώς θα είναι πάντα δίπλα σου.
Ή εκείνο το απόγευμα με τον κολλητό σου, που με μια συμβουλή έλυσε το ακατόρθωτο -έως τότε- πρόβλημά σου.

Στα βάθη της ψυχής του όμως φυλάσσει και τόσα μυστικά, τόσα ανείπωτα μεταξύ ανθρώπων λόγια.
Τόσες εξομολογήσεις ,που του κρατούν συντροφιά τις παγωμένες νύχτες του χειμώνα.
Μέσα του κρύβει τόσες λέξεις ερωτικές, που δεν είπες ποτέ σε εκείνον που τόσο αγαπούσες.
Δάκρυα για ανθρώπους που σε πρόδωσαν, ενώ εσύ τους έδωσες τόσα πολλά.
Πόνο για κάποιον που έφυγε τόσο απότομα από κοντά σου, τόσο άδικα.
Ένα «γιατί». Γιατί να γίνει αυτό ή γιατί να μην συμβεί ποτέ- ενώ τόσο το ποθούσες.
Ολόκληρα ξενύχτια με εκείνο το όνομα να τρεμοπαίζει στα χείλη σου. Κρυφά και αθόρυβα. Χωρίς κανείς να ξέρει.
Προσευχές για να σταθείς δυνατός σε μια ύστατη προσπάθεια.
Αποχαιρετισμούς σε πρόσωπα που τόσο ήθελες δίπλα σου.

Μέσα του φωλιάζουν ελπίδες, λόγια, στιγμές.
Στα βάθη του ανατέλλει και δακρύζει ο έρωτας.
Και μετά από όλα αυτά εκείνο ακόμα λάμπει. Και το περιμένεις με λαχτάρα κάθε βράδυ.
Για να νοσταλγήσεις και πάλι στιγμές πλάι του.

Και ξέρεις γιατί;
Επειδή μέσα στην λάμψη του συναντιώνται τόσες χιλιάδες βλέμματα. Μάτια καστανά, γαλανά, καταπράσινα, μελιά.
Ανθρώπων που είναι ο ένας στην αγκαλιά του άλλου. Ή και χωριστά. Ανθρώπων που μόνο αυτή η ευκαιρία τους απομένει.
Σαν την ζωή είναι το φεγγάρι τελικά.
Βαθύ, μοναδικό και μυστήριο. Με σκοτεινές μα και ολόλαμπρες στιγμές.
Και βρίσκεται πάντα εκεί. Λίγη απόσταση από το βλέμμα σου. Για να θυμίζει πόσο όμορφα είναι όλα! 

 

Ετικέτες: ,

Related Posts

Βίκυ Μπάλλου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB