Έτσι, για να τις δεις

της Τάνιας Βουδούρη

Από τη μία η στεριά.

Από την άλλη η θάλασσα.

Εγώ στη μέση, κι η αλήθεια στο μπλε του πελάγους να επιπλέει.

Μια δύναμη φυγόκεντρη η αντοχή.

Η θύμηση μονάχα στη ματιά απομένει, το στερνό πέρασμά της απ’ το γαλάζιο μεταξωτό σύννεφο αποζητά.

Οι λέξεις χάνονται μία μία με τη σειρά τους.

Η ηχώ από δαύτες είναι που φοβίζει.

Αυτή την ηχώ φοβάμαι πιότερο κι εγώ, που επάνω στο νερό κυλάει και παρασέρνει τα ένρινα σύμφωνα που φτιάχνουν ουσιώδεις διαλόγους και παύσεις.

Ναι, αυτή την ηχώ που εναρμονίζει μέσα μας το καθετί με την αναπνοή μας.

Σε ποια στεριά να την αφήσω να σωθεί; Η κάθε αλήθεια μαστιγώνει με το λαμπερό φως της.

Ένα πρωί, μικρά υβριδικά στολίδια θα γεμίσουν τις μέρες μας.

Γεμάτα ευτυχία θα ηχήσουν μπροστά στα μάτια μας και οι φθόγγοι που δεν πρόλαβαν ν’ ακουστούν, θα εξημερώσουν κάθε αγριεμένο καιρό στο πλάι μας.

Το θαύμα της αρτιμέλειας θα επιτευχθεί.

Ρυθμικά αποκρυπτογραφώντας το καθετί χωρίς αιδώ.

Τόσο απλά.

Όλες οι αλήθειες του χρόνου θα ξεγυμνωθούν.

Έτσι, για να τις δεις.

Ετικέτες: , ,

Related Posts

Τάνια Βουδούρη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

86 shares

See You In FB