Εσύ…

της Δέσποινας Τσαναξή

Περιμένοντας να έρθεις εσύ, στέρεψαν τα δακρυά μου.
Σιγά σιγά οι στάλες της βροχής λιγόστεψαν και ένα ουράνιο τόξο σχηματίστηκε στον ουρανό.
Καινούριες ελπίδες γέμισαν το άδειο σπίτι και την μοναχική καρδιά μου.
Σε περίμενα που λες, κάθε βράδυ πίσω από την πόρτα.
Πεταγόμουν σε κάθε χτύπο νομίζοντας πως άκουγα τα βήματά σου.
Και κάθε πρωί, καθώς ξυπνούσα, φανταζόμουν να κάθεσαι στην αγαπημένη σου γωνία, να πίνεις τον ζεστό καφέ σου και να καπνίζεις.
Μα όμως, κάθε πρωινό η κούπα σου παρέμενε άδεια και το τασάκι καθαρό,
κανένα ίχνος δεν άφησες πίσω σου,  μοναχά τις σκέψεις μου πρόφτασες να αιχμαλωτίσεις και τελικά φαντάσματα και σκιές έμειναν να μου κάνουν παρέα.
Κρύα η μεριά σου στο κρεβάτι, λερώνεται μόνο με τα καυτά δάκρυά μου.
Και όταν τα μάτια μου κλείνουν και ονειρεύομαι το χαμόγελό σου, αρχίζω να νιώθω το χάδι σου, ο αέρας που χαϊδεύει το σώμα μου μετατρέπεται σε παγερός και απότομος ξυπνώντας με από τον λήθαργό μου για να μου θυμίσει πως δεν είσαι εδώ, πως το ουράνιο τόξο πάλι χάθηκε, μαύρα σύννεφα σκέπασαν ξανά τον ουρανό μου και έτσι εξαφανίστηκες από μπροστά μου.
Και τώρα σε αυτό το σπίτι μένω μόνο εγώ, αγκαλιά με τις εικόνες σου.
Προσπαθώ κάθε μέρα να ξεφύγω από την αιχμαλωσία σου μα και πάλι βρίσκομαι παγιδευμένη στον λαβύρινθό σου.
Ζώντας λοιπόν σε αυτό το κρύο σπίτι, νιώθω πως οι τοίχοι του με πνίγουν, στενεύουν τον κλοιό γύρω μου και οι κραυγές μου κάνουν αντίλαλο και χτυπούν αλύπητα το πρόσωπό μου.
Προσπαθώ μάταια να ξεφύγω από αυτό, καθώς το μυαλό μου δεν έχει ελευθερωθεί από σένα.
Φαύλοι κύκλοι τριγυρίζουν στο κεφάλι μου και εγώ ακόμα κρεμασμένη στη σπασμένη κλωστή σου, γαντζώνομαι από τις ξεθωριασμένες μνήμες σου.
Βρίσκω τη συννεφιά πίσω από κάθε λιακάδα, τα δάκρυα πίσω από κάθε χαμόγελο και την υποκρισία να ξεχειλίζει από κάθε σπιθαμή μου.
Και καθώς προσπαθώ τον εγωισμό μου να ελέγξω, εγκλωβίζομαι όλο και πιο πολύ στα σπασμένα συναισθήματά σου.
Με νύχια και με δόντια πολεμάω για να μην σου πω αυτά που νιώθω και αυτά που κάποτε ένιωσα για σένα, γιατί όπως με έχουν διδάξει οι γύρω μου θα σου δηλώσω την αδυναμία μου.
Χωρίς κανένας να έχει βιώσει τον πόνο της απώλειας, γιατί οι “μικροί” έμαθαν να τα καταπιέζουν όλα βαθιά στα σωθικά τους. Κάνουν λόγο αυτοί, λοιπόν, για πίεση και για πόλεμο συναισθηματικό, αν βρείς το θάρρος να εκφράσεις τα ενδόμυχα μυστικά σου.
Ακόμα και στις σχέσεις τους κάνουν το ίδιο λάθος. Μιλούν για καθαρότητα ψυχής και ανταλλαγή αμοιβαίων συναισθημάτων, όμως το τι κρατούν κρυφό στην ψυχή τους, ούτε οι ίδιοι δεν το ξέρουν.
Την καλοσύνη ή την κακία τους και εκείνοι φοβούνται να αντιμετωπίσουν, για αυτό και την καλύπτουν με λευκά πανιά και δίνουν στους άλλους να αγαπήσουν αυτό το ιδεατό που και οι ίδιοι ελπίζουν κάποτε πως θα γνωρίσουν.
Σε εκείνους έφτασα να ανήκω και εγώ ή έτσι πια νομίζω.
Μόνο που η υποκρισία μου εμένα με πονά και ρίγη από μαχαίρι ξεριζώνουν την ψυχή μου.
Ίσως αυτό να είδες και εσύ και να ήθελες να αποστασιοποιηθείς από την ψεύτικη πλευρά μου.
Και έπραξες καλά, μου λέει το υποσυνείδητό μου, όμως αυτός ο εγωισμός που σου έκανα λόγο και πριν δεν με βοηθάει να απαλλαγώ από το χωρισμό σου.
Τέλος πάντων, σ΄ αφήνω εδώ. Όμως κάτι τελευταίο οφείλω να σου πω. Πως δεν τα έγραψα όλα αυτά για να σε κάνω να γυρίσεις, ούτε και θέλω με θλίψη να γεμίσει το πρόσωπό σου.
Τα έγραψα από την δική μου την ανάγκη να ελευθερωθώ από την εικόνα σου και από όλα αυτά που νιώθω.
Σου εύχομαι λοιπόν με ασπίδες να προστατεύεσαι από την ψευτιά και σε εκείνη που θα βρεις να είσαι αυτός που γνώρισα πραγματικά.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Δέσποινα Τσαναξή
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

27 shares

See You In FB