Εσπευσμένη αποχώρηση

της Δέσποινας Τσαναξή

Άλλη μία μέρα που ξυπνάς με την ίδια σκέψη.
Να φύγεις.
Η ίδια σκέψη που γυρνάει στο μυαλό σου εδώ και χρόνια.
Που έρχεται και φεύγει χωρίς να σε προειδοποιεί.
Η ίδια λαχτάρα και η ίδια αγωνία να ταξιδέψεις στο άγνωστο.
Και σήμερα κάθεσαι και σκέφτεσαι τις φορές που είπες θα φύγω και ύστερα δείλιασες.
Τις φορές που καιγόσουν για να δραπετεύσεις από την αβάσταχτη ρουτίνα σου, και εκείνες που ονειρεύτηκες ένα εισιτήριο στο χέρι σου, μην μπορώντας να ξέρεις τον τόπο που θα σε βγάλει.
Μα υπήρχαν στιγμές και ευκαιρίες που δεν τις άρπαξες και τώρα έχεις μείνει πίσω πια για να τις αναπολείς.
Η γεμάτη και φορτωμένη βαλίτσα σου, με ρούχα, αναμνήσεις και στόχους και η ύπαρξη σου ανάμεσα σε εκατοντάδες προορισμούς, σε εκατομμύρια άγνωστα πρόσωπα και σε χίλιες δύο ψιλές φωνές σε μπέρδευαν, σε φόβιζαν και σε αποπροσανατόλιζαν από τα θέλω της καρδιάς σου.
Ξεκινούσες πάντα με βήματα ηρωικά να νικήσεις τους φόβους σου αλλά πάντα στην πιο κρίσιμη στιγμή, έβαζες το μυαλό σου σε λειτουργία και γυρνούσες πάντα πίσω.
Σε αυτή τη γνώριμη ζεστασιά του σπιτιού σου,
Σε αυτή την όμορφα στολισμένη ασφάλειά σου.
Μα την βαλίτσα σου δεν την άδειαζες ποτέ.
Την φύλαγες κρυμμένη και πάντα γεμάτη σε ένα σκοτεινό μέρος της ντουλάπας σου.
Γιατί ήξερες πως αυτή ήταν η μόνη διέξοδός σου από την φυλακή του μυαλού σου.
Στο χρυσό κλουβί σου συνεχίζεις να ζεις με ένα ψεύτικο χαμόγελο και μια κατασκευασμένη ευτυχία
και αν ακόμα η ψυχή σου κλαίει, προτιμάς να μην την ακούς και να κρύβεις το κλειδί πιο βαθιά στις τσέπες του μπουφάν σου.
Λες πως θέλεις να ζήσεις κάτι από παραμύθι,
μα εσύ στέκεσαι κλειδωμένη και περιμένεις καρτερικά να ξεπροβάλλει το παραμύθι σου μέσα από τέσσερις τοίχους.
Βολεμένη στην θέση του καναπέ σου, παρακολουθείς παθητικά το μαύρο κουτί σου νομίζοντας πως η πραγματική ευτυχία στην ουσία υπάρχει μόνο στις ταινίες σου.
Μα η ζωή είναι εκεί έξω και πρέπει να τη ζήσεις. Και εσύ δεν έχεις καταλάβει ότι πραγματικά αναπνέεις.
Απλά προσπαθείς να επιβιώσεις και να υπομένεις κάτι, απροσδιόριστο, κάτι που ούτε και εσύ η ίδια δεν μπορείς να πεις με σιγουριά το τι είναι.
Και έτσι αυτό το κάτι το παραμυθένιο που τόσο πολύ επιθυμείς και ονειρεύεσαι, μένει ανεκπλήρωτο στο πίσω μέρος του υποσυνειδήτού σου.
Αγκαλιάζεις τους φόβους σου και κρύβεις τα θέλω σου,
μέσα σε μία βαλίτσα, κάτω από ρούχα, βαθιά χωμένη στην σκονισμένη γωνία της ντουλάπας σου.
Και περνάει ο καιρός και εσύ σαν μηχανή επαναλαμβάνεις τις ίδιες κινήσεις και τις ίδιες κουβέντες, μέρα με τη μέρα.
Έρχονται όμως μέρες σαν και αυτές.
Κάτι πρωινά ανυπόφορα.
Που σου θολώνει το τοπίο η βροχή και η γκρίζα πόλη.
Που βγαίνεις στο μπαλκόνι να πάρεις μία ανάσα και ξαφνικά νιώθεις πως πεθαίνεις από ασφυξία.

Πια,
μην περιμένεις άλλο.
Δεν χρειάζεσαι τίποτα.
Δεν υπάρχει πρέπει και μη.
Υπάρχεις εσύ και η ευτυχία σου.
Τρέξε να τη βρεις.
Άσε τη βαλίτσα και πάρε μόνο εσένα.
Τότε είναι που θα ζήσεις κάτι από πραγματικό παραμύθι.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Δέσποινα Τσαναξή
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

44 shares

See You In FB