Ερωτευμένη με το χάος των ματιών σου

της Έλενας Χαρτ.

Ο έρωτας σου κράμα από εντάσεις κι απαγορεύσεις. Σκορπισμένα τα ψήγματα του, σε «Δεν» και σε «Μη». Όσο πιο πολλά, όσο πιο ηχηρά, τόσο πιο πλασματικά. Μια βαθιά ανάσα κι ένα μακροβούτι στα απαγορευμένα. Σε πελώριους ωκεανούς, σε απάτητους βυθούς. «Που θα μας βγάλει απόψε» λες, μα δεν με νοιάζει. Κάθε φορά το ίδιο σκηνικό. Υπόλογοι των πράξεων μας. Να πετάμε στις φλόγες τις μάσκες των ευυπολήπτων ανθρώπων. Να μεταμορφωνόμαστε σε παράνομους ενάντια στην ηθική του κόσμου. Με συναισθήματα καθ’ όλα αυθαίρετα. Ποιος ορίζει τα νόμιμα, τα ηθικά;
Του κόσμου τα «πρέπει» ανέμιζαν σαν υπερυψωμένα λάβαρα. Κι εγώ υποτακτικά να προσφέρω το «είναι» μου σ’ εκείνα που μου άρμοζαν. Ποτέ σ’ εκείνα που λαχτάρησα. Ώσπου ξεπρόβαλλες εσύ. Σαν πύρινη γλώσσα που καταπνίγει καθωσπρεπισμούς. Ξεγύμνωσες αποκρουστικές συνήθειες, σχέσεις που θύμιζαν βουλιάγματα στο καναπέ. Έριξες το σπίρτο επάνω στο οινόπνευμα. Φως και πανωλεθρία σε λιγότερο από λίγα δευτερόλεπτα. Μα δεν αξίζει να καείς γι’ αυτό που ποθείς;

Ο έρωτας σου κράμα από εντάσεις κι απαγορεύσεις. Σαν βροχή που ξεπλένει τα παράλογα του κόσμου. Μια απόλυτη κάθαρση για τον αλλιώτικο εαυτό που ανατέλλει. Με ένα μυαλό που αψηφά κινδυνολογίες και σοβαροφάνειες. Μονάχα για σένα. Λατρεύω ν’ αντικρίζω αυτή τη γυναίκα στον καθρέφτη. Δε θυμίζει σε τίποτα αυτό που υπήρξα πριν από σένα. Έχω πλέον μια πελώρια καρδιά που δε φοβάται ν’ αγκαλιάσει το μαχαίρι. Κι ας πληγωθώ. Εξάλλου αξίζει να λαβωθείς για έναν απόλυτο έρωτα που αναδύεται από τα ύδατα της πλήξης μονάχα για να μας χαρίσει μια μικρή παράταση ζωής. Μια ψευδαίσθηση πως απέχουμε μια ανάσα από το να αποτάξουμε τα κουστούμια των θνητών. Να γίνουμε για κλάσματα δευτερολέπτου αθέμιτοι θεοί, να γητεύσουμε ουρανούς και πάθη αγκαλιά. Για καιρό παγωμένη από τα άψυχα αγγίγματα του σωρού, πως να μη γυρέψω τα ριψοκίνδυνα φιλιά της ζωής σου; Στόλισε με ψευδολογήματα τις λέξεις σου, πες μου πως θα σπάσουμε το κοντέρ του χρόνου αν τολμάς.

Κι όταν μια μέρα γλιστρήσουμε στο φινάλε κι ο τελευταίος προβολέας σβήσει…
Κι όταν πάψω ν’ αναζητώ στα βλέφαρα των ξένων τα χαοτικά μάτια σου…
Κι όταν με δεις ανάμεσα στον όχλο και γυρίσεις αμήχανα από την άλλη, προσπερνώντας με σαν ξένη…
Θα αντιληφθείς πως απ’ όλα τα συναισθήματα, εκείνο που δεν λεκιάζεται απ’ τη λήθη είναι ο έρωτας.
Οι ερωτευμένοι μάτια μου ανατέλλουν, δύουν μα ποτέ τους δεν λησμονούν. Αυτή είναι η λύτρωση μα κι η μέγιστη τιμωρία τους.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Έλενα Χαρτ.
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

117 shares

See You In FB