Επαγγελματική Αντικατάσταση

της Μαριλένας Κολλάρου

Δεν είναι κακό να πονάμε, αρκεί να έχουμε το θάρρος να ονομάσουμε τον πόνο και να του επιτρέψουμε να μας στιγματίσει με τέτοιο τρόπο, ώστε να γίνουμε τελικά λίγο καλύτεροι άνθρωποι. Δεν μπορώ να αλλάξω όσα έγιναν, παρά το γεγονός ότι λυπάμαι για τα άσχημα συναισθήματα που προκάλεσα. Ξέρω ότι το παρελθόν δεν αλλάζει, μοιάζει όμως σαν βιβλίο· το βιβλίο του Πόνου. Από εκείνο μελετάει κι ο ίδιος ο Πόνος, εκεί βρίσκεται η ύλη που ζητείται από τους μαθητές να διαβάσουν και σε εκείνη θα εξεταστούν. Σωστά λένε άλλωστε ότι το παρελθόν δεν χρειάζεται να το αλλάξεις, μα απλώς να το καταλάβεις! Αν θα έδινα ένα επάγγελμα στον πόνο, θα ήταν εκείνο του δασκάλου.

Η χαρά θα ήταν μαγείρισσα· ναι, γιατί μας τρέφει με τα πιάτα της, μα σίγουρα θα ξαναπεινάσουμε, ή ακόμη κι αν δεν πεινάμε, μια μπουκιά της την λιγουρευόμαστε. Χάρη σε εκείνη παραμένουμε ζωντανοί -διότι ως γνωστόν δίχως φαγητό πεθαίνεις-. Χάρη σε εκείνη εκτιμάμε τα ωραία -διότι το φαγητό δεν είναι μονάχα επιβίωση, αλλά και γεύση, αίσθηση, εικόνα υλική και προσβάσιμη-. Κινητήρια δύναμη, διότι κινεί και παρακινεί.

Αν θα έδινα ένα επάγγελμα στο χρόνο, θα ήταν καπετάνιος, διότι πάντοτε με τις ίδιες θάλασσες καλείται να παλέψει. Πάντοτε παρόμοια ταξίδια και τα μποφόρ αναμενόμενα. Κι όλοι εμείς ναύτες, πρωτάρηδες, στηριζόμενοι στους χειρισμούς και τις διαταγές του. Η ζωή, όμοια με βαπόρι, ταξιδεύει τον Χρόνο. Κι εκείνος που φαίνεται να την νικά γιατί την ξέρει, τις νύχτες ξενυχτά και σε έναν άγνωστο Θεό προσεύχεται να του επιτρέψει ένα ταξίδι ακόμα, μια νέα πλημμύρα και σε αντάλλαγμα καταδικάζει λίγους από τους ναύτες σε ένα ατιμωτικό ναυάγιο…

Αν θα έδινα ένα επάγγελμα…

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαριλένα Κολλάρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

38 shares

See You In FB