Eντροπία

της Μαρίας-Σοφίας Ποταμίτη

Οι μέρες βαίνουν απειλητικά πληκτικές. Κάθε μέρα που περνά είναι ίδια με την προηγούμενη. Το θλιβερό είναι πως θα είναι ίδια και με την επόμενη. Λένε πως δεν μπορείς να προβλέψεις το μέλλον° μπορείς όμως να το δημιουργήσεις. Πώς λοιπόν θα δημιουργήσεις την καταστροφή; Κάθε μέρα είναι μία καταστροφή, δηλαδή μια ελπίδα για αλλαγή.
Αλλάζω, αλλάζεις, αλλάζει. Η προσδοκία του ανέφικτου. Πόσο μπορώ να αλλάξω; Πόσο μπορείς να αλλάξεις, για να δεις την αλλαγή μου; Έχω αλλάξει αρκετά για να βλέπω αλλαγές. Μεταβολή του χαρακτήρα, μεταβολή της επιθυμίας, μεταβολή της ζωής. Ποιος θέλει να μεταβληθεί τόσο μέχρι να φτάσει στην αλλαγή; Λέμε «άλλαξα», μα στην πραγματικότητα απλώς τροποποιούμαστε. Ποτέ δεν θα μπορέσουμε να αλλάξουμε πραγματικά. Γιατί οι άνθρωποι δεν αλλάζουν° τροποποιούνται μόνο με τους καιρούς.
Ακόμα και η συνάντηση των ανθρώπων είναι θέμα «τροποποίησης». Σε ποια «τροποποίηση» δική σου θα τύχει να βρεθώ εγώ° αν οι «τροποποιήσεις» μας τύχουν κοινής πορείας. Τότε αυτές, ίσως ονομαστούν «αλλαγές».
Θα βρεθώ στην δική σου αλλαγή, η οποία θα οφείλεται στην δική μου. Κι όμως θα πιστεύω πως έμεινα η ίδια και εσύ μόνο άλλαξες. Το ίδιο θα πιστεύεις και εσύ. Κι όμως έχουμε αλλάξει° εγώ από σένα, εσύ από μένα. Όχι ο ένας για τον άλλον. Μία «δίκαιη» αλλαγή. Αλλάζω, και έτσι αλλάζεις° αλλάζεις γιατί άλλαξα. Μία συνεχής εναρμόνιση αλλαγών. Μέχρι ένας να πάψει να αλλάζει. Και τότε, το ρήμα «απορώ», είναι το μόνο που μπορεί να δηλώσει την ενέργεια.
Μόνο που το υποκείμενο του ρήματος, δεν μπορεί να κάνει καμία ενέργεια. Απλά βρίσκεται σε μια δυσάρεστη κατάσταση και αποκτά μια συμπαθητική κινητικότητα.
Απορώ: άλφα στερητικό και πόρος, δηλαδή πέρασμα. Στέρηση του περάσματος. Δεν υπάρχει πέρασμα, δεν μπορείς να βγεις από πουθενά. Ένα δωμάτιο χωρίς πόρτες. Μπορείς να κοιτάξεις; Μπορείς να δεις ψηλά; Αν μπορείς, να είναι ψηλά. Γιατί δεν είναι δυνατόν να μένεις για πάντα κλεισμένος χωρίς να ζητάς την έξοδο. Η απουσία της ενέργειας τελικά, μπορεί να οδηγεί στην αποτελεσματική παρουσία της.
Σε μία πεισματική άρνηση πράξης, το μόνο που μένει είναι η μη πράξη. Μη πράττοντας λοιπόν τίποτα, έχεις ήδη λύσει την αδράνεια: με μια πράξη, αυτή του τίποτα. Και την συγκεκριμένη στιγμή, αυτό το τίποτα εκκινεί τα πάντα. Αρκεί να θελήσεις να δεις ψηλά.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαρία-Σοφία Ποταμίτη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

34 shares

See You In FB